بخش ۲۲ - جوی کندن فرهاد به دستور شیرین در کوه بیستون امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، صبح به زیبایی و روشنی می‌تابد و مانند جوی شیر از چشمه روز بیرون می‌آید. فرهاد، با اراده‌ای قوی، به کوه می‌پردازد و سنگ‌ها را به سختی جابجا می‌کند. او با دل سنگی خود به سختی کار می‌کند و در هر ضربه‌ای که به سنگ می‌زند، آب را می‌بیند. وقتی معشوقش به او نگاه می‌کند، نیرویی دوباره به او می‌دهد و فرهاد به نظاره او نشسته و امیدش را به وعده‌ای که از او دارد، بست و با این وعده دلش شاد می‌شود.