بخش ۶ - فی المحمده المحمدیه، و هو ختم اخلفاء العرب و العجم، وارث الخلافه من آدم، علاء الدنیا و الدین، ناصر امیرالمؤمنین، المستنصر برب العالمین، المستعم به حبل الله المتین، رفع فی الخلافه در جاته، و جعل اخلاقه خلفاء الا قالیم فی حیاته امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی / مجنون و لیلی / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
شاهی که، به نصرت خدایی،
ختمست برو جان گشایی
سلطان جهان علاء دنیا
سرمایه ده سرای دنیا
چون سعد فلک سعادت اندود
یعنی که محمد ابن مسعود
ختم الخلفاء درین کهن طاس
ز آدم شده نی ز آل عباس
سینهش صدف در الهی
سنگش محک عیار شاهی
آهو به زبانش بی تظلم
پیشانی شیر خارد از سم
بادا به نشاط جاودانه
در سایهٔ تیغ او زمانه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره یک شاه بزرگ و تواناست که به نصرت و یاری خداوند دست یافته است. او با نام "سلطان جهان" توصیف شده و به عنوان شخصیت اصلی در تاریخ و دنیای خود شناخته میشود. شاعر به قدرت و عظمت این شاه اشاره میکند و او را به عنوان نمادی از سعادت و حکمت معرفی میکند. ویژگیهای شاهی او شامل دلاوری و انصاف است که حتی در لحظههای جنگ و خطر، زبان او به آرامی و بدون ظلم است. در نهایت، دعا میشود که او همیشه در اوج قدرت و شادابی باقی بماند و زمان در سایه قدرت او سپری شود.