شمارهٔ ۱ - امیر خسرو در قرآن السعدین شرح می‌دهد که چون سلطان به «خان جهان» اقطاع «اوده»را عطا کرد ، وی با «خان جهان» در انجا ماند امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی / مثنویات / وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)
با علم فتح دران راه دور
سایه فشان شد بحد« کنت پور»
خان جهان ، حاتم مفلس نواز
گشت باقطاع «اودهٔ» سرفراز
از کف جود و کرم حق شناس
کرد فراهم سپهٔ بی قیاس
من که بدم چاکر او پیش از آن
کرد کرم آنچه که بد پیش از آن
تا زچنان بخشش خاطر قریب
بنده شدم لازمهٔ آن رکیب
در «اوده» برد ، ز لطفی چنان
کیست که از لطف بتابد عنان؟
غربت از احسانش چنانم گذشت
کم وطن اصل فراموش گشت
در «اوده» بخشش او تا دو سال
هیچ غم و ناله نبود از منال
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف یک شخصیت بزرگ و بخشنده می‌پردازد که در دوران سختی‌ها و بی‌پولی، با کرم و generosity خود به یاری نیازمندان می‌شتابد. او در دل غم‌ها و مشکلات، با بخشش‌هایش آرامش و شادی را به دیگران هدیه می‌دهد و حتی شاعری که خود را در فقر می‌بیند، تحت تاثیر بخشش‌های او دچار تغییر حال و روحیه می‌شود. شاعر به قدری از احسان او تحت تاثیر قرار می‌گیرد که خاطره‌های تلخ و غربت را فراموش می‌کند و در سایه kindness او، زندگی بهتری را تجربه می‌کند.