شمارهٔ ۱۰۰ - جلوس شه غیاث الدین و دنیا تغلق غازی فراز تخت سلطانی چو افریدون و اسکندر امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف یک روز شنبه در زمان‌های پیشین می‌پردازد که با نور و روشنایی خاصی همراه است. جهان به نوعی از چشمه زندگی خود شسته شده و مؤذن اذان می‌گوید. در این زمان، سلطان جهان بر تخت نشسته و به نوعی به عنوان پشتیبان دین و دنیا معرفی می‌شود. در این لحظه، فرشتگان دعا می‌کنند و خبرهای خوشی از دنیا به گوش می‌رسد. شادی و امنیت به مردم مژده داده می‌شود و کائنات نیز به این خوشحالی پاسخ می‌دهند. به طور کلی، این متن تشریحی از یک روز خاص و پر از نور و برکت است.