شمارهٔ ۱۹۶ کوهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به مفهوم وجود و عدم اشاره دارد و به تبیین رابطه بین "هستی" و "نیستی" می‌پردازد. در اینجا اشاره می‌شود که وجود یک حقیقت عمیق‌تر دارد و در این حقیقت، همه چیز فناپذیر است جز وجه الهی. شاعر با چشمی که حقیقت را می‌بیند، رازهای درونی خود را در گفت‌وگو با خویش می‌یابد. او همچنین به ذات و وجود خداوند اشاره می‌کند که فراتر از تفکیک‌های انسانی است و در نهایت به وحدت وجود می‌رسد.