غزلیات — دیوان اشعار کوهی

Name: غزلیات — دیوان اشعار کوهی
Author: کوهی

کوهی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۳ — جان ها فدای دیدن دیدار بوالوفا
شمارهٔ ۲ — در خفا و در ملا دیدم خدا
شمارهٔ ۴ — برای آنکه ظاهر گردد اسما
شمارهٔ ۵ — ما ذره‌ایم پیشت ای آفتاب جان‌ها
شمارهٔ ۷ — ما نمی بینیم جز ذات خدا
شمارهٔ ۸ — ازگلستان جنان آمد صبا
شمارهٔ ۶ — جهت مر جسم را باشد نه جان را
شمارهٔ ۱ — تخم هوس مکارید در خاکدان دنیا
شمارهٔ ۱۱ — چون پریشان است زلف یار ما
شمارهٔ ۱۶ — دوشم از غیب میرسید خطاب
شمارهٔ ۹ — شب رفته ایم در سر زلف توچون صبا
شمارهٔ ۱۰ — سوختم پروانه سان از شمع رخسار شما
شمارهٔ ۱۲ — از هر که گلبن بینند روی جان را
شمارهٔ ۱۴ — ایکه اندر ذات پاکت نیست چونی و چرا
شمارهٔ ۱۵ — دیده ام آن ماه را در نیم شب
شمارهٔ ۱۳ — به یدین او سرشت چون گل ما
شمارهٔ ۲۳ — از شمع ماه روی تو پر زیور آفتاب
شمارهٔ ۲۴ — خوانده ام از عنده ام الکتاب
شمارهٔ ۱۷ — گر من از عشق جگر خوار بنالم چه عجب
شمارهٔ ۱۹ — هست آن آفتاب ماه نقاب
شمارهٔ ۲۱ — دل چو شستم ز غیر نقش ادب
شمارهٔ ۱۸ — دارم از خان وصال یار امید نصیب
شمارهٔ ۲۲ — هستم از لعل تو در آتش و آب
شمارهٔ ۲۰ — دوش می آمد بگوش جانم از حضرت خطاب
شمارهٔ ۳۲ — رندی و شب روی به دو عالم چکار ماست
شمارهٔ ۲۶ — هر صبا از چرخ آمد آفتاب مه نقاب
شمارهٔ ۲۷ — ظل ممدود سر زلف تو چون بر سر ماست
شمارهٔ ۲۹ — دلم آئینه آن دلستان است
شمارهٔ ۲۸ — شام معراجی که زلف یار ماست
شمارهٔ ۲۵ — دیده دل بر گشادم همچو ماه و آفتاب
شمارهٔ ۳۱ — ذات و صفات در نظر عارفان یکی است
شمارهٔ ۳۰ — ماه رخسار شما خورشید پر انوار ما است
شمارهٔ ۳۵ — همسایه آفتاب ماه است
شمارهٔ ۳۹ — لوح محفوظ در جبین شما است
شمارهٔ ۳۷ — مه و خورشید روی ما عیان است
شمارهٔ ۳۴ — زلف بر دوش و به شب چون مه تابان می‌رفت
شمارهٔ ۳۶ — نیست گر بر سر زلفین توام سود انیست
شمارهٔ ۴۰ — تا چو عکس چشم آن مه روشنی عین ماست
شمارهٔ ۳۸ — به خدا پیش جمله ذرات
شمارهٔ ۳۳ — دوش در میکده گلبانگ علالا می‌رفت
شمارهٔ ۴۱ — ذات حق از لا و الا برتر است
شمارهٔ ۴۲ — آن نازنین پسر که دل از ما ربود و رفت
شمارهٔ ۴۴ — موج دریا نیست دریا عین ما است
شمارهٔ ۴۷ — تا ز رخ آن مه لقا زلفین مشکین برگرفت
شمارهٔ ۴۵ — بر رخ میان قطره دریا وجود ما است
شمارهٔ ۴۶ — جمالش را جلال آئینه دار است
شمارهٔ ۴۳ — از گل روی تو باغ دل ما خندان است
شمارهٔ ۴۸ — ما بدانیم که خوبی چو تو در عالم نیست
شمارهٔ ۵۰ — جان را ز عکس خال تو بر دل چو داغها است
شمارهٔ ۵۳ — آن مه ترک چون گل خنده زنان دی بدمست
شمارهٔ ۴۹ — کون جامع جسم و جان آدم است
شمارهٔ ۵۵ — دیده تا رخساره دلدار را دیدن گرفت
شمارهٔ ۵۲ — هر که دیوانه رخسار پریرویان نیست
شمارهٔ ۵۴ — دست عشق آمد گریبانم گرفت
شمارهٔ ۵۶ — دیده خونبار را دیدار خوبان آرزوست
شمارهٔ ۵۱ — زلف شبرنگ تو سر حلقه درویشان است
شمارهٔ ۶۰ — مائیم بر صفات و صفات تو عین ما است
شمارهٔ ۵۹ — جانم از صبح ازل چون دیده بر دیدار داشت
شمارهٔ ۵۸ — دل من در بر دلدار چو گفت الله دوست
شمارهٔ ۶۲ — عکس لعل لبت ای دوست چو در جان من است
شمارهٔ ۶۱ — آن دلربا که در دو جهانش نظیر نیست
شمارهٔ ۶۴ — سواد اعظم آن خال سیاه است
شمارهٔ ۵۷ — دوش در میخانه ما رفتیم مست و می پرست
شمارهٔ ۶۳ — میان ما و او ره در میان است
شمارهٔ ۷۰ — ساقی بجام باده گلرنگ در صباح
شمارهٔ ۶۶ — ذات حق روشن است در آیات
شمارهٔ ۶۵ — روشنی در چشم ما از روی آن مه پیکر است
شمارهٔ ۷۱ — برداشتیم از کف ساقی روح راح
شمارهٔ ۷۲ — تا نهادم بخاک آن کو رخ
شمارهٔ ۶۹ — تا رود جان بجانب معراج
شمارهٔ ۶۷ — درد جان داریم درمان الغیاث
شمارهٔ ۶۸ — دارم از ترک برسر خود تاج
شمارهٔ ۷۷ — عارفانی که با خدا باشند
شمارهٔ ۷۸ — تا غمزه شوخ تو بما جنگ برآورد
شمارهٔ ۷۹ — واجب و ممکن بهم پیوسته اند
شمارهٔ ۷۳ — اگر خدا بنماید جمال بی برزخ
شمارهٔ ۷۵ — چو دل ز آئینه جان زنگ بزدود
شمارهٔ ۷۴ — شبی بودم چو مه پهلوی خورشید
شمارهٔ ۸۰ — چشم نیرنگ باز پی مرود
شمارهٔ ۷۶ — اهل دل در دیده روی دل‌ستان را دیده‌اند
شمارهٔ ۸۳ — چشمم از جور یار می گرید
شمارهٔ ۸۶ — ز رویت ماه تابان آفریدند
شمارهٔ ۸۴ — به قامت گلرخان سرو روانند
شمارهٔ ۸۱ — بنور پاک تو چشم دلم چو بینا شد
شمارهٔ ۸۲ — خوش حال آن کسانی کز دام تن رهیدند
شمارهٔ ۸۸ — هر که را زلف چو زنجیر تو دیوانه کند
شمارهٔ ۸۷ — صوت نقاره ونی و سرناو چنگ و عود
شمارهٔ ۸۵ — دل من بی جگری کرد و بجانان نرسید
شمارهٔ ۸۹ — وحدت چو احد نمود واحد
شمارهٔ ۹۴ — هر که شهوت بکشد روح مجرد باشد
شمارهٔ ۹۵ — از جیب عدم وجود سر زد
شمارهٔ ۹۲ — سرو گل چهره اگر بند قبا بگشاید
شمارهٔ ۹۳ — صفا در خانه دل را که یار صاف می‌آید
شمارهٔ ۹۶ — سحر که بوی گل کز جانب گلزار میآید
شمارهٔ ۹۰ — عقل کل در کُنه ادراک تو ره گم می‌کند
شمارهٔ ۹۱ — بذات آنکه ما را جسم و جان داد
شمارهٔ ۹۸ — آن جگر گوشه دل از ما به لب میگون برد
شمارهٔ ۱۰۱ — ترک عشق رخ زیبا پسران نتوان کرد
شمارهٔ ۱۰۲ — در عدم پیوست اظهار وجود
شمارهٔ ۹۷ — بیاد لعل تو خون دلم شراب شود
شمارهٔ ۱۰۴ — بط حرصم بمرد و بلبلان شد
شمارهٔ ۱۰۳ — ایدل عدم تملیک در سلک وجود آمد
شمارهٔ ۱۰۰ — عدم ضد وجود آمد به بینید
شمارهٔ ۹۹ — از لعل یار باده ما خوشگوار شد
شمارهٔ ۱۰۹ — زلف تو شب بدیده دیدار در رود
شمارهٔ ۱۰۸ — بوسه می خواهم و لعلت چو شکر میخندد
شمارهٔ ۱۱۱ — شمع روی تو دلمرا چو بجان میسوزد
شمارهٔ ۱۰۷ — صبا که شام و سحر مشکبار می آید
شمارهٔ ۱۱۲ — عارفان میخانه را فردوس اعلی گفته اند
شمارهٔ ۱۰۶ — بفضل صانع کون فیکون شدم موجود
شمارهٔ ۱۰۵ — ماه روی تو مرا نور بصر میگردد
شمارهٔ ۱۱۰ — یحبهم و یحبونه چرا فرمود
شمارهٔ ۱۱۹ — سرو از قد تو در باغ گل اندام آمد
شمارهٔ ۱۱۸ — دل دهان در دهان او دارد
شمارهٔ ۱۲۰ — دل که با درد غم عشق تو محرم گردد
شمارهٔ ۱۱۳ — دمید صبح سعادت بطالع مسعود
شمارهٔ ۱۱۴ — حبذا مستی که در میخانه ساغر میکشد
شمارهٔ ۱۱۵ — در شام صبح صادق دیدم که سر بر آورد
شمارهٔ ۱۱۶ — آن جام جهان جهان نماید
شمارهٔ ۱۱۷ — صبح صادق حجاب صانع شد
شمارهٔ ۱۲۷ — دل از محبت دنیا و آخرت بردار
شمارهٔ ۱۲۵ — مژه ام شد قلم وچشم دوات ای دلبر
شمارهٔ ۱۲۶ — ای دل دیوانه از اندوه جانان غم مخور
شمارهٔ ۱۲۴ — از بدو نیک و نیک و بد بگذر
شمارهٔ ۱۲۸ — عنقای دلم بنوک منقار
شمارهٔ ۱۲۲ — مه و خورشید روی ذره پرور
شمارهٔ ۱۲۳ — ماه رویت آفتاب است ای پسر
شمارهٔ ۱۲۱ — کجا رفتند یارانی که بودند
شمارهٔ ۱۳۲ — حق دمید اندر تن آدم نفس
شمارهٔ ۱۳۶ — ختم قرآن خدا هست از این رو برناس
شمارهٔ ۱۳۰ — شبی از غیر آن ماه دل افروز
شمارهٔ ۱۳۱ — کلوخ جسم را در آب انداز
شمارهٔ ۱۲۹ — خدا چون ظاهر و پیدا است امروز
شمارهٔ ۱۳۳ — نیست جز ذات خدا پیدا و پنهان هیچکس
شمارهٔ ۱۳۴ — عشق داریم بدیدار تو ایجان بهوس
شمارهٔ ۱۳۵ — تا شدم از آه دل در عشق او آتش نفس
شمارهٔ ۱۴۰ — ما نگردیم ز سودای پریرویان بس
شمارهٔ ۱۴۱ — جان که شد دیوانه دل تدبیر باید کردنش
شمارهٔ ۱۴۲ — عین یکدیگر بدیدم ابتدا و انتهاش
شمارهٔ ۱۳۷ — سر زلفین تو شد رشته جان همه کس
شمارهٔ ۱۴۴ — دارم از رنگ رخت در دل و در جان آتش
شمارهٔ ۱۴۳ — آمد آن دلبر قلندر روش
شمارهٔ ۱۳۹ — چون تو میدانی ز درد ما مپرس
شمارهٔ ۱۳۸ — ایدل از درد و غم جانان مپرس
شمارهٔ ۱۵۱ — جوهر آمد جان و جسم ما عرض
شمارهٔ ۱۴۷ — دلم در بند زلف تست ای دلبر مرنجانش
شمارهٔ ۱۴۹ — مگریز از بلا بجوی خلاص
شمارهٔ ۱۵۲ — از اضافات کرده ایم اسقاط
شمارهٔ ۱۴۸ — آن ماه در آمد از درم دوش
شمارهٔ ۱۵۰ — از حجب های تعین دل اگر یافت خلاص
شمارهٔ ۱۴۵ — هر که جویای کریم آمد کرم می بایدش
شمارهٔ ۱۴۶ — او را بدو چشم او در ز دیده همی بینش
شمارهٔ ۱۵۶ — همچو روغن سوخت جانم تا شدی روشن چو شمع
شمارهٔ ۱۵۹ — صبح چون شعله خورشید برآورد شعاع
شمارهٔ ۱۵۵ — سوختم از آتش رخسار مه رویان چو شمع
شمارهٔ ۱۵۴ — لوح محفوظ است اسم الحفیظ
شمارهٔ ۱۶۰ — ما چو داریم بسرو قد دلدار طمع
شمارهٔ ۱۵۳ — جمله توئی و من نیم نیست در این میان غلط
شمارهٔ ۱۵۷ — هزاران آفرین بر صنع صانع
شمارهٔ ۱۵۸ — کار دنیا همه زرق است و فریب است صداع
شمارهٔ ۱۶۲ — باشد ز سرو قد تو خرم های باغ
شمارهٔ ۱۶۵ — حیدر آسا جان کافر کیش در روز مصاف
شمارهٔ ۱۶۱ — دارم از زلف و خال تو در دل هزار داغ
شمارهٔ ۱۶۷ — ما چو گشتیم به تیر مژه یار عاشق
شمارهٔ ۱۶۸ — بحسن خود شد او دلدار عاشق
شمارهٔ ۱۶۳ — دلم خود جان جان شد باده صاف
شمارهٔ ۱۶۴ — دوش بخواب دیده ام حضرت شحنة النجف
شمارهٔ ۱۶۶ — هر که شد کشتهٔ شهوت نشود زندهٔ عشق
شمارهٔ ۱۷۰ — هستم از علم نظر دانای حق
شمارهٔ ۱۷۲ — روحم از عالم امر است و تن از عالم حق
شمارهٔ ۱۷۶ — نظر دارد بسوی ما شه عیار تنها یک
شمارهٔ ۱۷۱ — همچو مه دیدم شبی دیدار عشق
شمارهٔ ۱۷۳ — تا ببیند او خم ابروی آن مه یک به یک
شمارهٔ ۱۷۴ — دارد از جان و دل ما لعل او صد گونه رنگ
شمارهٔ ۱۷۵ — زمین وانجم و خورشید و ماه تا افلاک
شمارهٔ ۱۶۹ — بررخ جامع میان خلق و حق
شمارهٔ ۱۸۱ — روی آن ماه چو خورشید عیانست ای دل
شمارهٔ ۱۸۰ — ای رخت شمع تابخانه دل
شمارهٔ ۱۷۸ — روح اگر از چاه تن افتاد بر اوج فلک
شمارهٔ ۱۷۹ — آتش و آبست و لعل و سیم و زر در جان سنگ
شمارهٔ ۱۸۲ — از روی حسن معنی جانرا بتی است مایل
شمارهٔ ۱۸۴ — بیجان و تن دلم شد با وصل یار واصل
شمارهٔ ۱۷۷ — حله حور بود فصل بهاران کپنک
شمارهٔ ۱۸۳ — خسبیده چند مانی در جامه خواب غافل
شمارهٔ ۱۸۷ — حرف اسرار ازل بر دل خود خوانا چشم
شمارهٔ ۱۸۶ — دلبرا جانب ارباب وفا بگشا چشم
شمارهٔ ۱۸۸ — گرچه چون پروانه از شمع وصالت سوختم
شمارهٔ ۱۸۵ — من درد کش باده صهبای الستم
شمارهٔ ۱۹۰ — بسته ام زنار کبری بر میان
شمارهٔ ۱۸۹ — ترک سودای دین و دنیا کن
شمارهٔ ۱۹۲ — چه حکمت بود ما را آفریدن
شمارهٔ ۱۹۱ — کشف شد اسرار پیدا و نهان
شمارهٔ ۱۹۶ — او در اعیان ثابت و اعیان در او
شمارهٔ ۱۹۵ — یار چون از زلف کج آویخت ما را سرنگون
شمارهٔ ۱۹۷ — دلا از خویش شو پنهان و میرو
شمارهٔ ۱۹۹ — لن تنالوا البر حتی تنفقوا
شمارهٔ ۱۹۸ — مرکز عرش است دل خال سیه همتای او
شمارهٔ ۱۹۴ — سلام الله ای خورشید تابان
شمارهٔ ۲۰۰ — بیا ای دوست دیداری از این سو
شمارهٔ ۱۹۳ — خط ریحان تو از نسترن آمد بیرون
شمارهٔ ۲۰۷ — بلبل و قمری و کبک و فاخته
شمارهٔ ۲۰۸ — مه ما هست چارده ساله
شمارهٔ ۲۰۲ — تا به گرد گل ز سنبل زلف پیدا کرده‌ای
شمارهٔ ۲۰۱ — کوته نمی شود سخن ما به گفتگو
شمارهٔ ۲۰۳ — دیده ام در دل و جان روی تو را دزدیده
شمارهٔ ۲۰۵ — بگذر از فکر و ذکر و اندیشه
شمارهٔ ۲۰۴ — زلفت گشاده عنبر سارا گره گره
شمارهٔ ۲۰۶ — هست اوجان من وجان همه
شمارهٔ ۲۱۱ — آفتاب منی و ماه همه
شمارهٔ ۲۱۶ — بر دوخت دلم ز ما سوالله
شمارهٔ ۲۱۳ — آتش عشق بتان هر دو جهان را سوخته
شمارهٔ ۲۱۵ — آفتاب لایزال است او و عالم همچو ماه
شمارهٔ ۲۱۴ — بر تو باد ای جان که دل داری نگاه
شمارهٔ ۲۱۲ — برآمد آفتاب روی آن ماه
شمارهٔ ۲۰۹ — سلطان عشق خیمه چو در لامکان زده
شمارهٔ ۲۱۰ — دلم از درد تو فریاد برآورد که آه
شمارهٔ ۲۲۴ — در فنای فقر دیرینم توئی
شمارهٔ ۲۲۳ — آفتابی و ماه می طلبی
شمارهٔ ۲۱۸ — دوش از صومعه در میکده رفتم سحری
شمارهٔ ۲۱۹ — نعره زن مرغ سحر گفت بباد سحری
شمارهٔ ۲۲۰ — ز حد نه فلک تا گاه و ماهی
شمارهٔ ۲۱۷ — دلا چون محرم روز الستی
شمارهٔ ۲۲۱ — آشکارا و نهان ماتوئی
شمارهٔ ۲۲۲ — در تو حیرانم که چونم ساختی
شمارهٔ ۲۲۶ — باده را نشأیست روحانی
شمارهٔ ۲۲۷ — گفت رحمان با حمد عربی
شمارهٔ ۲۲۸ — از قدم تا فرق زیبا آمدی
شمارهٔ ۲۲۵ — زلف را تا بر مه رو در نقاب انداختی
شمارهٔ ۲۳۰ — روی چو آفتاب و مه داری
شمارهٔ ۲۲۹ — نمود صبح سعادت ز غیب دیداری
شمارهٔ ۲۳۱ — هست گردانید ما را از جهان نیستی
شمارهٔ ۲۳۲ — گر شبی آنماه با زلف پریشان آمدی
شمارهٔ ۲۳۴ — ای که منظور و برخود ناظری
شمارهٔ ۲۳۵ — باد و گیسوی سیاه عنبری
شمارهٔ ۲۳۳ — هر دم بشکل دیگر دید ار مینمائی