نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۰۸ - به شاهد لغت بشکوه، به معنی صاحب حشمت و هیبت لبیبی

لبیبی / ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

ز بس بود بشکوه و بافرهی

جهان دید او را خواری شهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت به توصیف شخصیت فردی می‌پردازد که به خاطر بزرگی و شکوهش، جهان او را با احترام و ارادت می‌نگرد، اما با این حال، او دچار خواری و ذلت شده است. یعنی گاهی افراد بزرگ و محترم نیز ممکن است در زندگی با چالش‌ها و مشکلاتی روبرو شوند که به آنها احساس حقارت بدهد.