شمارهٔ ۵ - فرد شمس مغربی
حکم الجمال بذله العشاق
و بعشوه المعشوق فی الافاق
یا اکمل مظهر الوجه الباق
یا واسطه الفیض من الخلاق
ختمت بکم مظاهر الاشیاء
تمت بکم مکارم الاخلاق
خذوا العلم من افواه الرجال
بقلب لا بعقل ذی عقال
و اقبل نحوهم روحا و قلبا
ولا یقبل بنفس ذی جلال
من یطلب فی الحب من الحب وصال
من غیر فنا نفسه فهو محال
ان تشبه تبلغ وصل المحبوب
دع نفسک فی الدرب تقدم و تعال
تعبنا من نزول و انتقال
رمیتا من حلول و ارتحال
علی کهف ارینا مستریحا
علی طرف من اطراف الجبال
حفرنا حفره فیها وقعنا
وقوع الغیث فی صدق اللالی
العین بدت بکسوه الاعیان
منها ظهرت بصورت الاکوان
ماتم ظهورها کمالا الا
فی مظهر کون جامع الانسان
یا مبداء و مابدا من الاکوان
یا مرجع یا یعود الی الرحمن
الحق بکم ینظر الی الاعیان
سماک لاجل ذالک بالانسان
یا خاتم نص حکمه القران
یا لوح نصوص سوره الفرقان
لاحب بکم لوایح التوحید
نطقت بکم السنه الرحمن
فی تیه هوی الحبیب قوم یا هو
نادوا بندایا الهی یا هو
ما التیه و ما القوم و ما التیاه
التیه هم و ما هم الا هو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و جمال معشوق اشاره دارد و بیان کننده‌ی ارتباط عمیق عشق و اتحاد با وجود الهی است. شاعر به توصیف صفات عالی و مکاشفات معنوی می‌پردازد و بر اهمیت عشق و فنا در آن تأکید می‌کند. او در ادامه به تأثیر عشق بر روح و قلب انسان اشاره می‌کند و می‌گوید که برای رسیدن به مقام محبوب باید از خود بگذرد. همچنین، وی به عواقب نزول و غیبت و ارتباط انسان با خالق اشاره می‌کند و عشق را راهی برای نزدیک شدن به خداوند و درک حقیقت هستی می‌داند. در نهایت، شاعر عشق را راهی به اتحاد با خدا و درک عمیق وجود می‌داند.