شمارهٔ ۴ شمس مغربی
سحرگاهان که چشمم آوه گیری
کهان اج آو چشمم لاوه گیری
انان خوناوه اج چشمان بوارم
که گیتی سر به سر خوناوه گیری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به تصویر کشیدن لحظه‌هایی در صبح سحر می‌پردازد که شاعر احساساتی عمیق را از طریق چشمانش بیان می‌کند. او به زیبایی و رازآلودگی آن لحظات اشاره دارد و ارتباطی عاطفی بین احساسات و طبیعت برقرار می‌کند. در اینجا، چشمانش به نوعی آینه‌ای از دنیای درونی و احساساتش هستند.