شمارهٔ ۲ منوچهری
منوچهری دامغانی / ابیات پراکنده / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
چون قلم بست او میان در هجو تو لیکن دهانش
چون دوات از گفته‌های خویشتن پر لوش باد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این بیت به این معناست که فردی که در حال انتقاد و توهین به تو است، در واقع خود به زبانش دچار مشکل است و نمی‌تواند به درستی از عقل و احساسات خود استفاده کند. به‌نوعی، او از سخنان خود پر شده و نمی‌تواند به طور مؤثر ارتباط برقرار کند.