منوچهری دامغانی
زندگی‌نامهٔ منوچهری
ابوالنجم احمد بن قوص بن احمد دامغانی شاعر نیمهٔ اول قرن پنجم هجری قمری است. وی پس از تحصیل علوم و فضایل به خدمت امیر منوچهر فلک المعالی پسر شمس المعالی امیرقابوس وشمگیر والی گرگان رسید و به همین جهت تخلص منوچهری را اختیار کرد. وی بر ادب عربی و اشعار شاعران عرب و بر احوال و آثار شاعران پارسی احاطه داشت و نیز بر علوم دینی واقف بود و در دربار سلطان محمود غزنوی منزلتی والا داشت. وی ظاهراً مبتکر مسمط است. دیوان او مکرر به طبع رسیده و قریب به سه هزار بیت دارد. وفات او به سال ۴۳۲ هجری قمری اتفاق افتاده است و گویا در جوانی وفات یافته است.
آثار منوچهری
شعرهای منوچهری
- شمارهٔ ۴ — غرابا مزن بیشتر زین نعیقا
- شمارهٔ ۳ — چو از زلف شب باز شد تاب‌ها
- شمارهٔ ۷ — در خمار می دوشینم ای نیک حبیب
- شمارهٔ ۸ — آمد شب و از خواب مرا رنج و عذابست
- شمارهٔ ۵ — ای با عدوی ما گذرنده ز کوی ما
- شمارهٔ ۶ — دوستان! وقت عصیرست و کباب
- شمارهٔ ۲ — همی‌ریزد میان باغ، لؤلؤها به زنبرها
- شمارهٔ ۱ - در صفت بهار و مدح ابوالحسن — نوبهار آمد و آورد گل و یاسمنا
- شمارهٔ ۱۴ — می بر کف من نه که طرب را سبب اینست
- شمارهٔ ۱۱ — چرخست ولیکن نه درو طالع نحسست
- شمارهٔ ۱۵ — این قصر خجسته که بنا کرده‌ای امسال
- شمارهٔ ۱۰ — الا وقت صبوحست، نه گرمست و نه سردست
- شمارهٔ ۹ - در مدح سلطان مسعود غزنوی — ای ترک ترا با دل احرار چه کارست
- شمارهٔ ۱۲ — سپیده‌دم که وقت کار عامست
- شمارهٔ ۱۶ - در وصف نوروز و مدح خواجه ابوالحسن بن حسن — روزی بس خرمست، می گیر از بامداد
- شمارهٔ ۱۳ - در وصف خزان و مدح احمدبن عبدالصمد وزیر سلطان مسعود — الْمِنَّةُ لِلّٰه که این ماهِ خزانست
- شمارهٔ ۱۹ — جز به چشم عظمت هر که درو در نگرد
- شمارهٔ ۱۸ — به فال نیک و به روز مبارک شنبد
- شمارهٔ ۲۳ - در وصف نوروز و مدح خواجه احمدبن عبدالصمد وزیر — نوروز روز خرمی بیعدد بود
- شمارهٔ ۲۴ — آمد ای سید احرار! شب جشن سده
- شمارهٔ ۲۱ - در مدح خواجه احمد وزیر سلطان مسعود غزنوی — ابر آذاری چمن‌ها را پر از حورا کند
- شمارهٔ ۲۲ - در مدح سلطان مسعود غزنوی — دلم ای دوست تو دانی که هوای توکند
- شمارهٔ ۱۷ - در مدح ابوحرب بختیار — ساقی بیا که امشب ساقی به کار باشد
- شمارهٔ ۲۰ - در وصف بهار و مدح فضل بن محمد حسینی — وقت بهارست و وقت ورد مورد