نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳ منوچهری

منوچهری دامغانی / ابیات پراکنده / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

هر که را شاه جهان بردارد و بنوازدش

در سخا گر قطره‌ای باشد چو صد دریا شود

آن نمی‌بینی که در باغ و چمن از خارها

در بهاران ز ابر نیسانی چه گل پیدا شود

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان قدرت و تأثیر مثبت محبت و توجه شاه (یا مقام بزرگ) بر روی انسان‌ها می‌پردازد. وقتی کسی مورد محبت و نوازش قرار می‌گیرد، حتی اگر تنها یک ذره از سخاوت داشته باشد، به اندازه‌ی دریا ارزشمند و بزرگ می‌شود. همچنین، شاعر به زیبایی‌های طبیعت اشاره می‌کند و می‌گوید که در میان خارها نیز می‌توان در فصل بهار گل‌هایی زیبا پیدا کرد، نشان‌دهنده‌ی این که در شرایط سخت هم می‌توان به زیبایی و طراوت دست یافت.