شمارهٔ ۱۳۲ - آفت مردمی پشیمانی است مسعود سعد سلمان
مسعود سعد سلمان / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ما به هر مجلسی ز تو زده ایم
همچو بلبل هزاردستانی
بسته کاری نکرده ای با ما
مردمی کرده ای فراوانی
زود در هر چه خواستیم از تو
داده ای خوب جزم فرمانی
آفت مردمی پشیمانیست
تا نگردی تو چون پشیمانی
بر فلک ایمنی مدار که او
شیر چنگیست مار دندانی
بسته مدتست هر شخصی
مانده غایتست هر جانی
نظم شکر و شکایتست از ما
خط حری و قسم کشخانی
وز چو ما مردمان سخن گویند
که فرو خواندش سخندانی
شکر منظوم را نخواهی یافت
تو چو مسعود سعد سلمانی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به نوعی از گلایه و شکایت می‌پردازد و اشاره می‌کند که به هر مجلسی سر زده و همچون بلبل در جستجوی زیبایی‌ها بوده است. او به فراوانی انسان‌ها و درخواست‌هایشان اشاره می‌کند و می‌گوید که این درخواست‌ها به وضوح به او رسیده است. با این حال، پشیمانی را به عنوان آفت انسان‌ها می‌شمارد و بر لزوم اجتناب از آن تاکید می‌کند. همچنین، او به نکته‌ای درباره فطرت انسان و زمان محدود زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که از هر نوع شکایت و شکرگزاری که یافت شود، آن را با نظم خاصی بیان کرده است. در نهایت، به مسعود سعد سلمانی به عنوان شاعر بزرگی که در هنر سخن گفتن مهارت دارد اشاره می‌کند.