مقطعات — دیوان اشعار مسعود سعد سلمان
فهرست شعرها
- شمارهٔ ۶ - شکایت — نه جای شخودن بماند از دو رخ
- شمارهٔ ۵ - به خواجه ناصر — خواجه ناصر خدای داند و بس
- شمارهٔ ۲ - شاعران بینوا — شاعران بینوا خوانند شعرِ با نوا
- شمارهٔ ۴ - هجا — با تو نکال از هجاست زیراک
- شمارهٔ ۳ - اندرز — آسان گذران کار جهان گذران را
- شمارهٔ ۱ - ناله از قلعه نای — به جمله ما که اسیران قلعه ناییم
- شمارهٔ ۱۴ - نصیحت — عذر بی منفعت نهادن چیست
- شمارهٔ ۹ - به خواجه ابوالقاسم فرستاده — خواجه ابوالقاسم ای بزرگ اصیل
- شمارهٔ ۱۰ - ستایشگری — ای بزرگی که در همه احوال
- شمارهٔ ۱۱ - ناله از روزگار — دست بر زخم من فلک نگشاد
- شمارهٔ ۱۳ - مدیح — ای بزرگی که حسن رای تو را
- شمارهٔ ۱۲ - تأسف بر سپید شدن موی — مویم آخر جز از سپید نگشت
- شمارهٔ ۸ - شکوه — ای بزرگی که پایه قدرت
- شمارهٔ ۷ - مدح ابوسعید — ای مایه سعادت ای بوسعید
- شمارهٔ ۱۶ - پیری و جوانی — آدمی سر به سر همه عیب است
- شمارهٔ ۲۰ - مدح ثقة الملک طاهر — ثقت الملک تا به صدر نشست
- شمارهٔ ۱۹ - به عمر کاک فرستاده — عمر کاک را که خواهد گفت
- شمارهٔ ۱۷ - حسب الحال — مرا بس ز دیوان مرا ز خدمت
- شمارهٔ ۲۱ - مدح ابورشد رشید — مجلس سامی جمالی را
- شمارهٔ ۱۸ - عرض بیچارگی و آرزوی گرمابه — گرمابه سه داشتم به لAوهور
- شمارهٔ ۱۵ - وصف خروس — ناگه خروس روزی در باغ جست
- شمارهٔ ۲۲ - موعظه — ایمنی را و تندرستی را
- شمارهٔ ۲۹ - ثنا — ای بزرگی که رای صایب تو
- شمارهٔ ۲۴ - ستایش — ای بزرگی که باغ رادی را
- شمارهٔ ۲۵ - ناله از حصار مرنج — ای حصن مرنج وای آنکس
- شمارهٔ ۲۷ - در پنجاه و هفت سالگی — پنجاه و هفت رفت ز تاریخ عمر من
- شمارهٔ ۲۸ - مدیح — ای بزرگی که سوی درگه تو
- شمارهٔ ۳۰ - افراط و تفریط روزگار — نرسد دست من به چرخ بلند
- شمارهٔ ۲۳ - مرثیت — راشد از رشد روزگار نیافت
- شمارهٔ ۲۶ - پیشگوئی منجم — مرا منجم هشتاد سال عمر نهاد
- شمارهٔ ۳۳ - سمنزار — چون به بنفشه ستان کز شب دیجور زاد
- شمارهٔ ۳۸ - در مدح مظفر بن بوسعید — ای مظفر تو در خور صدری
- شمارهٔ ۳۲ - دیده نرگس — آن شب که دگر روز مرا عزم سفر بود
- شمارهٔ ۳۴ - مدح صاحب دیوان مولتان — خواجه عمید صاحب دیوان مولتان
- شمارهٔ ۳۷ - حسب حال — هر زمانی تنم چو زیر شود
- شمارهٔ ۳۱ - چیستان — لعبتانی که زی تو می آیند
- شمارهٔ ۳۵ - موعظت — چرخ چندیمان به خاک اندر کشید
- شمارهٔ ۳۶ - ناله از گرفتاری — ای خداوند رای سامی تو
- شمارهٔ ۴۲ - مرثیت — چنان بگریم بر تو که هیچ کس نگریست
- شمارهٔ ۴۴ - مطایبه — اشعبی را اجل به دوزخ برد
- شمارهٔ ۴۳ - اسیر خوبان — اگر اسیر کسی ام که میر خوبان شد
- شمارهٔ ۴۶ - دروغ — گه گهی اندر سخن دروغ بباید
- شمارهٔ ۴۱ - مدیح — ای خداوند رحمت ایزد
- شمارهٔ ۴۵ - هجا — مالک آن سنگروت را بر بود
- شمارهٔ ۴۰ - موعظه — آگاه نیست آدمی از گشت روزگار
- شمارهٔ ۳۹ - بدرود — ای روی نکو سلامتت باد
- شمارهٔ ۴۸ - حسب الحال — گر بماندی چنانکه اول بود
- شمارهٔ ۴۹ - ستایش — عجب آمد مرا ز آدمیی
- شمارهٔ ۵۰ - صفت گل رعنا — دور وی چنین بود که رعناست
- شمارهٔ ۵۱ - وصف گرز پادشاه — طعمه شیر مغز گاو آمد
- شمارهٔ ۵۲ - سپیدی موی — تاری از موی من سپید نبود
- شمارهٔ ۵۴ - ستایش پادشاه — ملکا جهان ز عدل تو به نوبهار ماند
- شمارهٔ ۴۷ - مرثیه — بونصر حسن جوان بمیرد
- شمارهٔ ۵۳ - مدح سلطان مسعود — تا جهان باشد ملک مسعودی باد
- شمارهٔ ۶۱ - به ابوالفرج نوشته — بوالفرج ای خواجهٔ آزاد مرد
- شمارهٔ ۵۶ - تهنیت جشن مهرگان — خسروا شب‌های عمرت روز باد
- شمارهٔ ۵۷ - حسب حال — کدام رنج که آن مر مرا نگشت نصیب
- شمارهٔ ۵۸ - خیر باد شغل و سفر — ای خواجه دل تو شادمان باد
- شمارهٔ ۵۹ - مدح سید محمد ناصر — شعر سید محمد ناصر
- شمارهٔ ۶۲ - مدح خواجه بوسعد — خواجه بوسعد عمدة الملکی
- شمارهٔ ۶۰ - شکوه از دوری مظفر — ای مظفر فراق یافت ظفر
- شمارهٔ ۵۵ - مدیح مسعود — ای شاه سال و ماه تو بر تو خجسته باد
- شمارهٔ ۶۴ - مدح — سرفرازا ز خدمت تا شدم دور
- شمارهٔ ۶۵ - خنده جام و گریه شمشیر — اگر بخندد در دست من قدح نه عجب
- شمارهٔ ۶۸ - ستایش — همایون باد این فرخنده طارم
- شمارهٔ ۶۶ - ثناگری — ای نظم تو چو رای بگذشته از اثیر
- شمارهٔ ۶۹ - ستایش و تشجیع خویش — تو ای تن برامش میا و مرو
- شمارهٔ ۶۷ - اندرز — در نشیب آمدی مجوی فراز
- شمارهٔ ۷۰ - حسب الحال — منم امروز بسته در سمجی
- شمارهٔ ۶۳ - ایام شادخواری — ای بسا شب که تا به روز سپید
- شمارهٔ ۷۷ - مرثیت — خون همی بارم از دو دیده سرد
- شمارهٔ ۷۲ - بر فوت محمد علوی — بر وفات محمد علوی
- شمارهٔ ۷۶ - تلون چرخ — چرخ هر لحظه ای دگر گردد
- شمارهٔ ۷۴ - نبشتن ز گفتن مهمتر شناس — نبشتن ز گفتن مهمتر شناس
- شمارهٔ ۷۵ - یک زمان در بهشت — یک زمان در بهشت بودم دوش
- شمارهٔ ۷۸ - مدح — سخا زریست کز همت زند رای تو بر سنگش
- شمارهٔ ۷۱ - مرثیه عطای یعقوب — عطای یعقوب از مرگ تو هراسیدم
- شمارهٔ ۷۳ - توصیف پیل — عجب از دیو پیکری کاو را
- شمارهٔ ۸۰ - برتری قلم به تیغ — فلک اندر دمید پنداری
- شمارهٔ ۸۱ - در ده روشن رحیق — ای صنم ماهروی در ده روشن رحیق
- شمارهٔ ۸۲ - پیری — گر کنم جامه ها ز پیری چاک
- شمارهٔ ۸۳ - خشک و خالی — از من و تو همی بخواهد ماند
- شمارهٔ ۸۵ - چشم و بینی ببست عزرائیل — جای تحسین چو دست مرگ از این
- شمارهٔ ۸۴ - با این همه شهرت — معروف تر از من به جهان نیست خردمند
- شمارهٔ ۸۶ - بوالفضایل — والا مردست بوالفضایل
- شمارهٔ ۷۹ - تقاضای تیول — خسروا بود و هست خواهد بود
- شمارهٔ ۸۷ - دست بدان قبضه خنجر زدیم — گردن و گوش غزل و مدح را
- شمارهٔ ۹۲ - شکوه از موی — پیوسته من از سپید مویی
- شمارهٔ ۸۸ - از بخت همیشه سرنگونم — از بخت همیشه سرنگونم
- شمارهٔ ۹۰ - ز بیم بلا آنچه دانم نگویم — ضعیفم به جان وز ضعیفی چنانم
- شمارهٔ ۹۳ - حقگزاری از خواجه مظفر — از خواجه مظفر کریوه
- شمارهٔ ۹۱ - ای جوانی تو را کجا جویم — ای جوانی تو را کجا جویم
- شمارهٔ ۸۹ - نداند حقیقت که من کیستم — چه کین است با من فلک را بدل
- شمارهٔ ۹۴ - هزل — بتی یافتم دوش گفتم به حرص
- شمارهٔ ۱۰۱ - ای بخت بد — ای بخت بد که هیچ نبودم من از تو شاد
- شمارهٔ ۹۶ - مدح و شکران — چه خدمت کرد شاها بنده تو
- شمارهٔ ۹۵ - از زبان ملک ارسلان گوید — من مایه عدل و مایه جودم
- شمارهٔ ۹۷ - ستایش — ملکا بنشین بر تخت به کام
- شمارهٔ ۹۸ - ثناگستری — ابرم که همی ز دریا بردارم
- شمارهٔ ۹۹ - ستایشگری — ای بزرگی که همتت گوید
- شمارهٔ ۱۰۰ - مدح — ای تو بحر و فضایل تو درر
- شمارهٔ ۱۰۲ - به خواجه ابراهیم — ای نسیم صبا تحیت من
- شمارهٔ ۱۰۸ - ای خوشا در بوستان با دوستان — بوستان شد همچو روی دوستان
- شمارهٔ ۱۰۹ - بخل کوه — گرچه پیوسته همه از زر و سیم
- شمارهٔ ۱۱۰ - پند — راز در گرمی سخن زنهار
- شمارهٔ ۱۰۴ - مطایبه — این چنین روز مر حریفان را
- شمارهٔ ۱۰۶ - ثناگری — به خدمت آمد فرخنده فصل فروردین
- شمارهٔ ۱۰۵ - مدیح — چو من جریده اشعار خویش عرض کنم
- شمارهٔ ۱۰۷ - مطایبه — دوشم جمازه به کف آمد کش
- شمارهٔ ۱۰۳ - مرثیت امیر یعقوب — از وفات امیر یعقوبم
- شمارهٔ ۱۱۴ - چون بدیدم به دیده تحقیق — چون بدیدم به دیده تحقیق
- شمارهٔ ۱۱۷ - ثناخوانی در کوهسار — در کوه پیش کبکان خواندم ثنای تو
- شمارهٔ ۱۱۶ - بهار نو — ملک نو و شاه نو نوروز و بهار نو
- شمارهٔ ۱۱۱ - وصف ناچخ شاه — ای عجب ناچخ دو مهره او
- شمارهٔ ۱۱۵ - ستایش — ای گشته ملک ساکن ز امر روان تو
- شمارهٔ ۱۱۸ - ضرورت — ای به تو گشته دل خرم قوی
- شمارهٔ ۱۱۳ - به ابوالفرج رونی نویسد — ای خواجه بوالفرج نکنی یاد من
- شمارهٔ ۱۱۲ - مدح سید رئیس ابن حسن — افتخار زمین و فخر و زمن
- شمارهٔ ۱۲۱ - اثر بخت و طالع — گویند که نیکبخت و بدبخت
- شمارهٔ ۱۲۳ - در زندان — روزن سمج مرا ز گردش گردون
- شمارهٔ ۱۲۰ - درخواست حضور یکی از دوستان — ای به فضل و کفایت و دانش
- شمارهٔ ۱۲۲ - مدح سیف الدوله محمود — رسید نامه فتح و ظفر ز شاهنشاه
- شمارهٔ ۱۲۶ - مدح عبدالحمید بن احمد — ای فلک ار جای فرشته شدی
- شمارهٔ ۱۱۹ - تبارک الله ازین بخت و زندگانی من — تبارک الله ازین بخت و زندگانی من
- شمارهٔ ۱۲۴ - وصف کتاب — ای کتاب مبارک میمون
- شمارهٔ ۱۲۵ - به غرابی شاعر فرستاده — ای غرابی غریب نظمی تو
- شمارهٔ ۱۳۳ - ای خروس — ای خروس ایچ ندانم چه کسی
- شمارهٔ ۱۳۴ - خطاب به روزن زندان — ای دلارای روزن زندان
- شمارهٔ ۱۲۷ - توسل — ای به تو برپای شهریاری
- شمارهٔ ۱۲۸ - مدح خواجه ابوالقاسم — ای قلم دست خواجه را شایی
- شمارهٔ ۱۳۱ - مرثیت یکی از سخنوران — گفتم تو مرا مرثیت کنی
- شمارهٔ ۱۲۹ - مدیح خواجه ابوالفتح — این دو شغل برید و عرض به تو
- شمارهٔ ۱۳۲ - آفت مردمی پشیمانی است — ما به هر مجلسی ز تو زده ایم
- شمارهٔ ۱۳۰ - فرامش گشت رسم شادمانی — بر آن افراخته کوهم که گویی
- شمارهٔ ۱۳۸ - گوشت قربان — عاقبت یار عاشقان آخر
- شمارهٔ ۱۴۱ - ای شعر محمد خطیبی — ای شعر محمد خطیبی
- شمارهٔ ۱۳۶ - شکر مر او را که نه ای زشت روی — عین زمانی تو به تدبیر و رای
- شمارهٔ ۱۳۵ - سخن بی تکلف — ای بد از نیک فرق کرده بسی
- شمارهٔ ۱۳۷ - وصف طبیعت — گفتم چو فرو شد آفتاب از که
- شمارهٔ ۱۴۲ - مجازات باد خزان — گرد باد خزان کرد به ما به رحیل آری
- شمارهٔ ۱۳۹ - در مدح سیف الدوله محمود — شها خورشید کیهانی چراغ آل محمودی
- شمارهٔ ۱۴۰ - شکران — مهترا از بزرگی آن کردی
- شمارهٔ ۱۴۴ - قطعه — ز اقبال تو شاها گفت خواهم
- شمارهٔ ۱۴۳ - شکوه از سعایت ابوالفرج — بوالفرج شرم نامدت که بجهد