شمارهٔ ۱۳۷ - وصف طبیعت مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از زیبایی‌های طبیعت در هنگام غروب خورشید صحبت می‌کند. او به رنگ‌های زیبای آسمان اشاره می‌کند که شبیه به شعرهای دل‌نشین است. همچنین از طلایی بودن طبق بر روی زمین و گل‌های لاله حرف می‌زند. در بخشی دیگر، به ماه و زیبایی‌ آن در میان کاه اشاره کرده و آن را به رنگ زنگ‌های درخشان تشبیه می‌کند. شعر به تمایل شاعر به زیبایی‌های آسمان و زمین می‌پردازد و از تزیینات طبیعت که به وضوح در آن زمان مشاهده می‌شود، یاد می‌کند.