شمارهٔ ۵۷ - حسب حال مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از رنج و غم هایی که همواره در زندگی با آن ها درگیر است صحبت می‌کند. او به این نکته اشاره می‌کند که آیا غمی وجود دارد که به او نرسیده باشد یا رنجی که او را در زندگی دچار عذاب نکرده باشد. اگر غم دل او اساس عمرش بود، بی‌شک جاودانه می‌ماند. او از رنج و اضطرابش می‌گوید که مثل شاخک بید می‌لرزد و حس می‌کند هیچ امیدی برای بهبود وضعیتش ندارد. شاعر از شب و روز می‌گوید که چراغش از مهتاب و آتش‌اش از خورشید است، به این معنا که منظره‌ای روشن دارد، اما در عین حال روزگار به او روی سفید نشان داده و اکنون به سیاهی و ناامیدی تغییر کرده است. در کل، او در تلاش است تا بیان کند که زندگی پر از رنج و غم است و امیدش به سر آمده است.