نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۸ - مدح امیر ماهو مسعود سعد سلمان

مسعود سعد سلمان / مثنویات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

ماهو آن سید ستوده خصال

باشد آهسته طبع در همه حال

مایه دانش است پنداری

هست مستی او چو هشیاری

ذات دانا و طبع برنا نیست

مثل او هیچ تیز و دانا نیست

در همه کارها کند انجاح

نبود مثل او به هزل و مزاح

شه چو از حال او خبر دارد

هر زمانش عزیز تر دارد

بنهد بد سگال را گردن

گرچه خو دارد او فرو خوردن

می کند نرم نرم کوشش خویش

می کند آشکاره جوشش خویش

دلش ار گه گهی گران گردد

در سر او همیشه آن گردد

که بود جاهش از دگر کس بیش

داردش شه عزیز و خاصه خویش

برتر از دست خود نخواهد کس

عیب او این توان نهادن و بس

از همه چیز جاه دارد دوست

این ز اصل بزرگ و همت اوست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره شخصیتی با ویژگی‌های برجسته و admirable به نام "ماهو" است. او دارای طبع آرام و اندیشه‌ای بلند است و در زمینه دانش و فهم به عالی‌ترین درجات رسیده است. او همواره در کارهای خود موفق و خوش‌فکر است و در شوخی و مزاح نیز بی‌نظیر است. شهرت او در میان مردم و در دربار به رسمیت شناخته شده و هر زمان که از حال او باخبر شوند، مورد محبت و احترام بیشتری قرار می‌گیرد. او در تلاش‌ها و کوشش‌هایش نرم و ملایم است و با وجود گاه‌به‌گاه سنگینی دل، همیشه می‌داند که مقام و جایگاهش از دیگران برتر است. در نهایت، او دوست دارد حتی از همه چیز بالاتر باشد و این نشان‌دهنده عظمت شخصیت و همت اوست.