شمارهٔ ۱۲۰ مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این چهار خط شاعر از عشق و علاقه‌اش به معشوق صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که تا زمانی که عشق او را نگیرد، مانند چرخی خواهد بود و در حسرت او زندگی می‌کند. همچنین به مرگ شمع طربش به خاطر غم و اندوه اشاره می‌کند و از شکست و آزارهایی که عشق به او وارد می‌آورد، سخن می‌گوید. در نهایت، او می‌گوید که این حسرت و علاقه باعث می‌شود عمرش را به بی‌حوصلگی بگذراند.