رباعیات — دیوان اشعار مسعود سعد سلمان

Name: رباعیات — دیوان اشعار مسعود سعد سلمان
Author: مسعود سعد سلمان

مسعود سعد سلمان / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۲ — بر کار به جز زبان نمانده ست مرا
شمارهٔ ۳ — گر بند کند رای بلند تو مرا
شمارهٔ ۴ — گر زر گردیم می نجویی ما را
شمارهٔ ۵ — تا دیده ام آن لب گهر بار تو را
شمارهٔ ۶ — روزی بر من همی نیایی صنما
شمارهٔ ۷ — افکند دلم زمانه در زاری‌ها
شمارهٔ ۱ — گرچه فلک از پیش برانده ست مرا
شمارهٔ ۸ — ای مدحت تو فرض و دگر نافله‌ها
شمارهٔ ۹ — خویش از پی من همی گریزد ملکا
شمارهٔ ۱۰ — هر شیر که بود مرغزاری شاها
شمارهٔ ۱۲ — در حبس مرنج با چنین آهن‌ها
شمارهٔ ۱۱ — عشق تو بلند و صبر من پست چرا
شمارهٔ ۱۳ — می دانستم چو روز روشن صنما
شمارهٔ ۱۵ — از مهر نکرد سایه کوی تو مرا
شمارهٔ ۱۴ — قبله ست به دوستی ندای تو مرا
شمارهٔ ۱۶ — چون بار فلک بست به افسون ما را
شمارهٔ ۱۹ — ای دوست به امّید خیالت هر شب
شمارهٔ ۱۷ — بر آب روان بخت روانت ملکا
شمارهٔ ۱۸ — کس نتواند ز بد رهانید مرا
شمارهٔ ۲۱ — دل در هوس تو بسته بودم همه شب
شمارهٔ ۲۲ — تفت این دل گرم از دم سردم همه شب
شمارهٔ ۲۰ — دانی تو که با بند گرانم یارب
شمارهٔ ۲۳ — مهمان من آمد آن بت و کرد طرب
شمارهٔ ۲۷ — تن در غم هجر داده بودم همه شب
شمارهٔ ۲۹ — تا روزه حرام کرد بر لب می ناب
شمارهٔ ۲۴ — دیبا به رخی بتا و زیبا به سلب
شمارهٔ ۳۱ — ز آن سوزد چشم تو و زآن ریزد آب
شمارهٔ ۳۰ — صالح تر و خشک شد ز تو دیده و لب
شمارهٔ ۲۶ — چون آتش و آب از بدی پاکم و ناب
شمارهٔ ۲۵ — ای روی تو و زلف تو روز اندر شب
شمارهٔ ۲۸ — من غرقه ز خون دیده بودم همه شب
شمارهٔ ۳۲ — بودم صنما چو رفته هوشان همه شب
شمارهٔ ۳۶ — اشکم که زمین از نم او آغشتست
شمارهٔ ۳۹ — بر روی دو زلفین بتابم زد دوست
شمارهٔ ۳۵ — اول ز پی وصال روح افزایت
شمارهٔ ۳۴ — چون همت تو به حال من مقرونست
شمارهٔ ۳۸ — امروز به شهر هست همنام تو بیست
شمارهٔ ۳۳ — ساقی که به دست من دهد جام شراب
شمارهٔ ۳۷ — مار دو سر چهار چشم است ای دوست
شمارهٔ ۴۲ — آن را که تو در دلی خرد در سر اوست
شمارهٔ ۴۴ — چشم ابرست و اشک ازو ژاله شدست
شمارهٔ ۴۶ — بر جان منت جان رهی فرمانست
شمارهٔ ۴۵ — دوشم همه شب چنگ چو شمشیر بخست
شمارهٔ ۴۷ — ای آنکه مرا قبله وثاق تو بسست
شمارهٔ ۴۰ — مسعود ملک ملک نگهبان چو تو نیست
شمارهٔ ۴۱ — از وصلت آنکه همچو سوسنش تنست
شمارهٔ ۴۳ — در نعمت و مال اگر زبر دستی نیست
شمارهٔ ۵۱ — ای شاه ز بزم تو جهان را خبرست
شمارهٔ ۵۳ — طاهر که خطاب تو بر از نام تو نیست
شمارهٔ ۵۲ — گر نور فلک چو طبع ما گردد راست
شمارهٔ ۴۸ — وصلش شادیست وز پسش زود غم است
شمارهٔ ۴۹ — آویخته در هوای جان آویزت
شمارهٔ ۵۵ — چشم تو چو فتنه جهان سوزانست
شمارهٔ ۵۴ — با ما ثقت الملک هم آوازی نیست
شمارهٔ ۵۰ — رویم ز غمت گونه خال تو گرفت
شمارهٔ ۶۰ — در ماه چه روشنی که در روی تو نیست
شمارهٔ ۶۱ — در فرقت آن کس که تن و جان تو اوست
شمارهٔ ۵۹ — رنج دل رنج دیده جز دیده نجست
شمارهٔ ۶۳ — از حصن بلند دوزخ سرد مراست
شمارهٔ ۶۲ — از چرخ چو بر تو مهر فرزندی نیست
شمارهٔ ۵۷ — اندر خور نعمت توام خدمت نیست
شمارهٔ ۵۶ — شد صالح و از همه قیامت برخاست
شمارهٔ ۵۸ — آن شیر که او به صید جز شیر نکشت
شمارهٔ ۶۴ — خوی تو چو رخسار نکوی تو نکوست
شمارهٔ ۶۵ — آنی که زمان زمان مرا عشق تو بوست
شمارهٔ ۶۶ — تا من سر آن روی چو مه خواهم داشت
شمارهٔ ۶۸ — آن بت که هوای او بداندیش منست
شمارهٔ ۶۹ — جویان وصال تو جدا از جانست
شمارهٔ ۷۰ — هر چند گنهکار است آخر علوی است
شمارهٔ ۶۷ — ای بازوی دولت آستینت ظفرست
شمارهٔ ۷۱ — این طالع من یارب و این اختر چیست
شمارهٔ ۷۳ — گر دورم از آن روی جهان آرایت
شمارهٔ ۷۵ — بادام دو چشم تو دلم زار بخست
شمارهٔ ۷۹ — با من چو زمانه تیر در شست گرفت
شمارهٔ ۷۷ — بر چرخ فتاده نور ایران ملکست
شمارهٔ ۷۶ — گر شاه به من چو شیر دندان خایست
شمارهٔ ۷۲ — تا تن به غم هجر تو نابود شده است
شمارهٔ ۷۴ — اشک من و رخسار تو همرنگ شده است
شمارهٔ ۷۸ — امروز جهان بهار از ایران ملکست
شمارهٔ ۸۵ — ای صدر جهان ناصر تو یزدان باد
شمارهٔ ۸۶ — آرام ز خویشتن جدا خواهم کرد
شمارهٔ ۸۰ — آنی شاها که جز سخا کیش تو نیست
شمارهٔ ۸۱ — در بأس چو طاهر علی آهن نیست
شمارهٔ ۸۷ — زین پس اگرم ضعیف تن خواهد بود
شمارهٔ ۸۴ — در شعر مرا نیک و بد چرخ یکی است
شمارهٔ ۸۲ — تا بار غمت نهاده بر محمل ماست
شمارهٔ ۸۳ — هر جای که عشوه ایست پرورده توست
شمارهٔ ۸۸ — جان و دل و دین دست فراهم کردند
شمارهٔ ۹۳ — احسان خداوند به من بنده رسید
شمارهٔ ۹۵ — از مال فلک برهنه چون شیرم کرد
شمارهٔ ۸۹ — گیتی و فلک به کشتن من یارند
شمارهٔ ۹۰ — باز این تن مستمند زندانی شد
شمارهٔ ۹۱ — چون چرخ زهر چه بود درویشم کرد
شمارهٔ ۹۴ — گر تو به سفر شدی نگارا شاید
شمارهٔ ۹۲ — در محنت شو خوش و مکن نعمت یاد
شمارهٔ ۹۶ — چون بند تو بنده را همی پند بود
شمارهٔ ۹۸ — گر باد هوای کوی سرایت سپرد
شمارهٔ ۹۹ — تا این دل من تو را خریدار آمد
شمارهٔ ۱۰۲ — کارم همه جز مهر تو دلجوی نبود
شمارهٔ ۱۰۳ — امّید وصال چون مرا بفریبد
شمارهٔ ۹۷ — گر صبر کنم عمر همی باد شود
شمارهٔ ۱۰۰ — تا دل به هوای تو گرفتار آمد
شمارهٔ ۱۰۱ — سودای تو آتش دلم افزون کرد
شمارهٔ ۱۰۷ — از باغ طرب گشت گل وصل پدید
شمارهٔ ۱۱۰ — بر عارض نو مشک همی افزاید
شمارهٔ ۱۰۸ — با من در مهر گرم چون آتش بود
شمارهٔ ۱۰۹ — چون باره فتح تو به میدان تازد
شمارهٔ ۱۰۴ — هر مرد که لاف زد شدش مردی باد
شمارهٔ ۱۱۱ — آنی که ز کبر ما نپسندی مهد
شمارهٔ ۱۰۶ — مونس همه شب خیال دلجوی تو بود
شمارهٔ ۱۰۵ — ای دیده کشد همی ز بی خوابی درد
شمارهٔ ۱۱۳ — دل بیش کشد رنج چو دلبر دو شود
شمارهٔ ۱۱۶ — گوشم ز تو نشنود بتا جز همه سرد
شمارهٔ ۱۱۸ — ای شاه جهان جهان شد از داد تو شاد
شمارهٔ ۱۱۵ — چون غنچه رهی راز تو در دل دارد
شمارهٔ ۱۱۲ — در بند تو ای شاه ملکشه باید
شمارهٔ ۱۱۴ — دوشم چو شب از بنفشه رویی ننمود
شمارهٔ ۱۱۹ — ای شاه شبانگاه تو شبگیر شود
شمارهٔ ۱۱۷ — تیری که بزد چرخ مرا پنهان زد
شمارهٔ ۱۲۰ — تا چرخ مرا به چنگ عشق تو سپرد
شمارهٔ ۱۲۲ — هر گه که فلک دل مرا ریش کند
شمارهٔ ۱۲۳ — گردون همه در بند گرانم دارد
شمارهٔ ۱۲۱ — هنگام گل ار به باغ بلبل نبود
شمارهٔ ۱۲۴ — شاها ملکا همه ثناگوی تواند
شمارهٔ ۱۲۵ — گردون شرف و جاه در انگشت تو دید
شمارهٔ ۱۲۶ — شاها ملکا جهان به فرمان تو باد
شمارهٔ ۱۲۷ — آنی که جهانی ز تو سامان گیرد
شمارهٔ ۱۳۳ — اول گردون ز رنج در تابم کرد
شمارهٔ ۱۳۵ — من شاهم و شاعران سواران منند
شمارهٔ ۱۳۴ — بر هم زده بود عشقت اسباب خرد
شمارهٔ ۱۲۸ — بورشد رشید کز فلک ماه آورد
شمارهٔ ۱۲۹ — آن کوه گذار آهوی دشت نورد
شمارهٔ ۱۳۰ — چون موج سیاه روی هامون گیرد
شمارهٔ ۱۳۱ — خاک از رخم ار برو نهم زرد شود
شمارهٔ ۱۳۲ — تا دعوت دولت تو در گوشم شد
شمارهٔ ۱۳۶ — گر زر گردی جفا عیار تو بود
شمارهٔ ۱۳۷ — چون در چشمم ز حسن تو زیبی زد
شمارهٔ ۱۳۸ — رویی که چو او چرخ فلک ننگارد
شمارهٔ ۱۳۹ — چون روی هوا دوش به قیر اندودند
شمارهٔ ۱۴۰ — گر خون نشود قوت جانم که دهد
شمارهٔ ۱۴۱ — اندر ریشم همه خسک پاک برید
شمارهٔ ۱۴۳ — چرخ فلک از قضا یکی پیکان زد
شمارهٔ ۱۴۲ — ترسم ما را ستارگان چشم کنند
شمارهٔ ۱۴۷ — در عشق تو جانم انده ناب خورد
شمارهٔ ۱۵۱ — آن بت که دل مرا فرا چنگ آورد
شمارهٔ ۱۴۵ — چون بنشینند و مطربان بنشانند
شمارهٔ ۱۴۸ — آنان که سر نشاط عالم دارند
شمارهٔ ۱۵۰ — تا خط چو دود تو دل از من بربود
شمارهٔ ۱۴۴ — در هند کمال جود موجود آمد
شمارهٔ ۱۴۹ — خون در تن من که اصل نیروست نماند
شمارهٔ ۱۴۶ — آن را که ز بخت دستیاری باشد
شمارهٔ ۱۵۲ — با من فلک از خشم همی دندان زد
شمارهٔ ۱۵۴ — در باغ هنر تخم وفا کاشت خرد
شمارهٔ ۱۵۷ — دیدار تو از نعمت دو جهان خوشتر
شمارهٔ ۱۵۵ — صالح تن من ز عشق دامن بفشاند
شمارهٔ ۱۵۶ — در محنت شو خوش و مکن نعمت یاد
شمارهٔ ۱۵۹ — ز اول به میان ما به هنگام کنار
شمارهٔ ۱۵۸ — یک بوسه زدم بر لب و بر چشم دگر
شمارهٔ ۱۵۳ — ای شاه فلک متابع کام تو باد
شمارهٔ ۱۶۴ — چاه ز نخ تو ای دلارام پسر
شمارهٔ ۱۶۵ — یک چشم تو گر تباه گشت ای دلبر
شمارهٔ ۱۶۷ — آمد به وداعم آن نگار دلبر
شمارهٔ ۱۶۱ — خورشید رخ تو تافت بر سایه عمر
شمارهٔ ۱۶۲ — تعریف مرا عشق تو ای ساده شکر
شمارهٔ ۱۶۶ — ای روی تو آفتاب و من نیلوفر
شمارهٔ ۱۶۰ — هر ابر که بنگرم غباری شده گیر
شمارهٔ ۱۶۳ — سلطان ملک است در دل سلطان نور
شمارهٔ ۱۷۴ — مشکین کله تو گر شبست ای دلدار
شمارهٔ ۱۷۳ — اکنون که شدی به بتکده عاشق زار
شمارهٔ ۱۷۵ — نا رفته هنوز بوی شیرت ز شکر
شمارهٔ ۱۶۸ — ز اندیشه هجران و ز نادیدن یار
شمارهٔ ۱۷۰ — ای پیل سوار خسرو شیر شکار
شمارهٔ ۱۷۱ — پیوست فلک با من پیکار دگر
شمارهٔ ۱۶۹ — در عشق تو همچو ابر می گریم زار
شمارهٔ ۱۷۲ — این ابر چراست روز وشب چشم تو تر
شمارهٔ ۱۷۷ — اندیشه مکن به کارها در بسیار
شمارهٔ ۱۷۶ — تا دیده ام آن روی چو خورشید انور
شمارهٔ ۱۷۹ — اندک اثر آبله بر دو رخ یار
شمارهٔ ۱۷۸ — ای مهر تو چون چهار طبع اندر خور
شمارهٔ ۱۸۱ — سلطان ملک ای عزیز فرزند پدر
شمارهٔ ۱۸۰ — در زندان تا کرد مرا گردون پیر
شمارهٔ ۱۸۳ — از سنگم یا ز چیستم جان پدر
شمارهٔ ۱۸۲ — چون پیرهنت گرفته ام تنگ به بر
شمارهٔ ۱۸۴ — بر مرگ تو چون نمویم ای جان پدر
شمارهٔ ۱۸۵ — می گویمت ای سعادت ای نیک پسر
شمارهٔ ۱۸۷ — گویی که هوا به زیر گردست امروز
شمارهٔ ۱۸۹ — ای فقر بخاست روز بازار تو خیز
شمارهٔ ۱۹۰ — ای شاه علاء دولت ملک افروز
شمارهٔ ۱۸۸ — عشقت کشتم که غم درودم شب و روز
شمارهٔ ۱۸۶ — در غور فلک تعبیه ای ساخت چو ابر
شمارهٔ ۱۹۱ — چرخ از دم کون برنمی گردد باز
شمارهٔ ۱۹۴ — ای یار چو صبر هیچ یاری مشناس
شمارهٔ ۱۹۵ — از بخشش دست من ز سیم و زر پرس
شمارهٔ ۱۹۲ — خورشید رخا وصل تو جویم همه روز
شمارهٔ ۱۹۸ — تا از من می جهی چو دود از آتش
شمارهٔ ۱۹۹ — معشوقه دلم به آتش انباشت چو شمع
شمارهٔ ۱۹۶ — مسعود که بود سعد سلمان پدرش
شمارهٔ ۱۹۷ — مسعود که بود سعد سلمان پدرش
شمارهٔ ۱۹۳ — ای سود و زیان عمر فرسوده بترس
شمارهٔ ۲۰۳ — من همت باز دارم و کبر پلنگ
شمارهٔ ۲۰۲ — گردون نکشد کمال مسعود ملک
شمارهٔ ۲۰۶ — ای کلک ملک وصف تو گویم همه سال
شمارهٔ ۲۰۴ — من چون دل لاله ام تو چون رنگ به رنگ
شمارهٔ ۲۰۷ — عیبم که ز من زمانی ای مشکین خال
شمارهٔ ۲۰۱ — ای چرخ مدور خسیس بی باک
شمارهٔ ۲۰۵ — ای بدر شده من از غمان تو هلال
شمارهٔ ۲۰۰ — آتش به سرم همی فرو ریزد عشق
شمارهٔ ۲۰۸ — دل می ندهد که از تو بردارم دل
شمارهٔ ۲۰۹ — آن دل که نخواستت چه نامست آن دل
شمارهٔ ۲۱۲ — نامد به کف آن زلف سمن مال به مال
شمارهٔ ۲۱۰ — سرما چون شد ز دست صحرا شد گل
شمارهٔ ۲۱۴ — چون روی بتان گشت به باغ اندر گل
شمارهٔ ۲۱۱ — رویت بر من چنان که گل بر بلبل
شمارهٔ ۲۱۳ — بنگر که ز شاخ می چه گوید صلصل
شمارهٔ ۲۱۵ — خامش نشود همی ز غلغل بلبل
شمارهٔ ۲۲۳ — ای طبع چو آتش از تو بس خوشنودم
شمارهٔ ۲۲۱ — ای طبع بده ور ندهی بستانم
شمارهٔ ۲۱۷ — در دولت شاه چون قوی شد رایم
شمارهٔ ۲۲۲ — ای غمزه تو کآشفته بنیاد دلم
شمارهٔ ۲۱۶ — من ادهمم از خون دل ابرش گردم
شمارهٔ ۲۲۰ — من در عدم از جود تو موجود شدم
شمارهٔ ۲۱۸ — غمهای تو از راندن خونها کارم
شمارهٔ ۲۱۹ — هر چند که این بند ز پای افکندم
شمارهٔ ۲۳۰ — تا کی غم یار و درد فرزند کشم
شمارهٔ ۲۳۱ — هر روز همی فلک به تیری زندم
شمارهٔ ۲۲۸ — جان هر ساعت ز کار زاری دهدم
شمارهٔ ۲۲۹ — من دوش که از هجر تو در تاب شدم
شمارهٔ ۲۲۵ — جان و دل و دین به وصلت ای مهر صنم
شمارهٔ ۲۲۶ — ای زرین نام لعبت سیم اندام
شمارهٔ ۲۲۴ — گر من برم از مردم بد سازم برم
شمارهٔ ۲۲۷ — تن کوبم و سرپیچم و بر روی زنم
شمارهٔ ۲۳۴ — بر بسته شد از بستن ماتم دستم
شمارهٔ ۲۳۸ — ای سرو سپاه خسرو ای ماه حشم
شمارهٔ ۲۳۶ — همچون قلمم ز بیخ کندی به ستم
شمارهٔ ۲۳۷ — چون پیش دل از هجر تو هنگامه نهم
شمارهٔ ۲۳۵ — سروی خواهم ز چرخ داری زندم
شمارهٔ ۲۳۹ — ای کرده مرا به عشق گمراه تمام
شمارهٔ ۲۳۳ — ای فاخته دل چو من به رویت نگرم
شمارهٔ ۲۳۲ — گفتم که تو بی وفایی ای نامردم
شمارهٔ ۲۴۲ — گفتم کایندل به داغ نام تو کنم
شمارهٔ ۲۴۵ — چون از گل روی تو بهاری رسدم
شمارهٔ ۲۴۴ — وصف لب رنگین تو از دل جویم
شمارهٔ ۲۴۷ — بر آتش اگر بی تو نخفتم خفتم
شمارهٔ ۲۴۳ — ای چرخ ز هر گزند رنج تو کشم
شمارهٔ ۲۴۰ — جستم از توبه بی زبانی جستم
شمارهٔ ۲۴۱ — شب زار به جای بستر آتش ریزم
شمارهٔ ۲۴۶ — تا چنگ به مهر آن دلارام زدم
شمارهٔ ۲۵۴ — من به الم ای صنم گرفتار نیم
شمارهٔ ۲۵۵ — گر تیز به روی خوب تو درنگرم
شمارهٔ ۲۵۳ — جز در غم عشق تو سفر می نکنم
شمارهٔ ۲۴۹ — امروز ز هر دوست گزندی دارم
شمارهٔ ۲۵۰ — از عشق تو در چشم خرد میل زدم
شمارهٔ ۲۴۸ — کوهی که بر او بلا ببارند منم
شمارهٔ ۲۵۱ — بونصر من ار عاشق ایام توام
شمارهٔ ۲۵۲ — گفتم شکرت به خلق کیهان گویم
شمارهٔ ۲۵۸ — بر روی تو مهربان و دلسوز منم
شمارهٔ ۲۵۶ — هر یک چندی به قلعه ای آرندم
شمارهٔ ۲۵۷ — صالح دل اگر به جای جامه بدرم
شمارهٔ ۲۵۹ — گنجی که ز پیش آن بجستند منم
شمارهٔ ۲۶۰ — نه از همه خلق حق گزاری دارم
شمارهٔ ۲۶۱ — گر حور بود بدان که نازش نکشم
شمارهٔ ۲۶۲ — از آتش دل همیشه اندر تابم
شمارهٔ ۲۶۳ — ای دشمن و دوست مر تو را یک عالم
شمارهٔ ۲۶۴ — هرگه که به پیراهن تو درنگرم
شمارهٔ ۲۶۶ — در خواب گه از دل به شب آتش بیزم
شمارهٔ ۲۶۷ — شب ز انده تو همی نیاید خوابم
شمارهٔ ۲۶۵ — دلخسته چشم ناوک انداز توام
شمارهٔ ۲۶۸ — دانم که ز چرخ بخش بیرون نکنم
شمارهٔ ۲۷۰ — از بند رحم ببند مهد افتادم
شمارهٔ ۲۶۹ — من دوش که از هجر تو در تاب شدم
شمارهٔ ۲۷۱ — شه پندارد که ما خردمندانیم
شمارهٔ ۲۷۴ — تا روز همه شب از هوس بیدارم
شمارهٔ ۲۷۷ — از دل بدم آتشی برانگیخته‌ام
شمارهٔ ۲۷۶ — امروز در این حبس من آن ممتحنم
شمارهٔ ۲۷۸ — عمری بدو کف دو رخ نگارا خستم
شمارهٔ ۲۷۹ — گفتی خبرت کنم کسی بفرستم
شمارهٔ ۲۷۲ — در آرزوی بوی گل نوروزم
شمارهٔ ۲۷۳ — لرزان ز بلا چو برگ داند یارم
شمارهٔ ۲۷۵ — بر دیده خیال دوست بنگاشته‌ام
شمارهٔ ۲۸۴ — از بلبل نالنده تر و زارترم
شمارهٔ ۲۸۲ — هر جا که ز فضل پیشگاهی است منم
شمارهٔ ۲۸۵ — روزان و شبان در آن غم و تیمارم
شمارهٔ ۲۸۳ — با ناله همی چو ابر بهمن گریم
شمارهٔ ۲۸۷ — از خود به تو من بتا گمان‌ها دارم
شمارهٔ ۲۸۰ — آن مرد که در سخن جهانیست منم
شمارهٔ ۲۸۱ — هر جای که آتش نبردیست منم
شمارهٔ ۲۸۶ — ای جان جهان تا خبرت یافته ام
شمارهٔ ۲۸۸ — سیراب گلابی تو بر آتش خارم
شمارهٔ ۲۹۰ — من بستر برف و بالش یخ دارم
شمارهٔ ۲۸۹ — از هر چه بگفته اند پندی دارم
شمارهٔ ۲۹۲ — آنم که اگر به خلد جایی سازم
شمارهٔ ۲۹۵ — با خود گفتم که من عیال تو شدم
شمارهٔ ۲۹۱ — در تاریکی ز بس که می بنشینم
شمارهٔ ۲۹۴ — دیده همه شب ز خواب خوش بردوزم
شمارهٔ ۲۹۳ — هر گه که تو را به رهگذاری بینم
شمارهٔ ۲۹۷ — تا خسته دل مرا بریده ست ز تن
شمارهٔ ۲۹۶ — آنکو گوید هست قضا تیشه من
شمارهٔ ۲۹۸ — در سمجی چون توانم آرامیدن
شمارهٔ ۳۰۰ — چون گل ز غمت دریده ام پیراهن
شمارهٔ ۳۰۲ — چنگم به چهار شاخ زد پیراهن
شمارهٔ ۳۰۱ — سر کردمت ای نگار چون تو سر من
شمارهٔ ۳۰۳ — چون دانش بود مهربان دایه من
شمارهٔ ۲۹۹ — هر شب که تو را نبینم ای شاخ سمن
شمارهٔ ۳۰۵ — با کس غم تو بیش نخواهم گفتم
شمارهٔ ۳۰۴ — چشم و دهن آن صنم لاله رخان
شمارهٔ ۳۰۶ — این دیبه دو روی به کلک دو زبان
شمارهٔ ۳۰۸ — آنکو دارد چو سیم و شر لب و تن
شمارهٔ ۳۰۷ — تا نسبت کرد اخوت شعر به من
شمارهٔ ۳۰۹ — از چشم من ار سرشک بتوان رفتن
شمارهٔ ۳۱۰ — از کفر کشد زریر شیبانی کین
شمارهٔ ۳۱۱ — ای برتر من کرده هزاران احسان
شمارهٔ ۳۱۵ — چون قمری زار زار می نالم من
شمارهٔ ۳۱۸ — انده چه خورم چراست اندر خوردن
شمارهٔ ۳۱۶ — ای شاه به بیشه عزم ناگاهان کن
شمارهٔ ۳۱۲ — در خدمت طاهر علی بارم جان
شمارهٔ ۳۱۷ — زنده به تو مانده ام من ای جان جهان
شمارهٔ ۳۱۴ — ای پای برنجن من ای بند گران
شمارهٔ ۳۱۳ — ایزد که همی کرد مرکب تن و جان
شمارهٔ ۳۱۹ — صد بار به نیکی هنرم کرد ضمان
شمارهٔ ۳۲۵ — گردنده چو روز نوبهاری با من
شمارهٔ ۳۲۰ — گر خسته شوم ز تیر پیکار تو من
شمارهٔ ۳۲۶ — ای چون گل نوشکفته بر طرف چمن
شمارهٔ ۳۲۱ — نه روزم هیزم است و نه شب روغن
شمارهٔ ۳۲۷ — چرخم چو بخواست کشت بی هیچ گمان
شمارهٔ ۳۲۲ — ای روز مرا جز شب دیجور مدان
شمارهٔ ۳۲۳ — کس را چو بنفشه سر فرو نارم من
شمارهٔ ۳۲۴ — از چنگ قضا همی چو نتوان جستن
شمارهٔ ۳۲۹ — بگشای چو گل به وعده راست دهن
شمارهٔ ۳۳۰ — مشک از سر زلفین تو بویم پس ازین
شمارهٔ ۳۲۸ — امروز منم تفته دل و رفته روان
شمارهٔ ۳۳۱ — زاری و دعا کن به سحرگاه ای تن
شمارهٔ ۳۳۲ — دیدی که غلام داشتم چندان من
شمارهٔ ۳۳۴ — دل بست شود چو سرفرازد با تو
شمارهٔ ۳۳۵ — آنی که بری دست نیازد با تو
شمارهٔ ۳۳۳ — روزم تیره ست از آن رخ مهوش تو
شمارهٔ ۳۳۶ — هر جان که بود برتر از آن باشی تو
شمارهٔ ۳۳۷ — نورست ای ماه حسن سرمایه تو
شمارهٔ ۳۴۰ — سلطان ملک اقبال عنان داد به تو
شمارهٔ ۳۳۸ — ای نای تو را نقل و می روشن کو
شمارهٔ ۳۴۳ — ای نای ندیده ام دلی شاد از تو
شمارهٔ ۳۳۹ — ای شاه بترس از آنکه پرسند از تو
شمارهٔ ۳۴۱ — صالح پس ازین طرب نباید بی تو
شمارهٔ ۳۴۲ — ای شمع شدم به عشق پروانه تو
شمارهٔ ۳۵۱ — آنی که ز فالها همه فال تو به
شمارهٔ ۳۵۰ — ای ملک به دولت تو دارا گشته
شمارهٔ ۳۴۴ — مادر که مرا بزاد زاد از پی تو
شمارهٔ ۳۴۵ — هرگز نرسد به لطف در مهر چو تو
شمارهٔ ۳۴۸ — از کوفتن پای تو و گشتن تو
شمارهٔ ۳۴۹ — با من به میان رسول باید با تو
شمارهٔ ۳۴۶ — خوردم همه زهر عشق تو شکر کو
شمارهٔ ۳۴۷ — روی و بر من تا بشدم از بر تو
شمارهٔ ۳۵۷ — این خوشرویان که ایستادند همه
شمارهٔ ۳۵۶ — چون دولت تو جهان جوانست ای شاه
شمارهٔ ۳۵۲ — از هر جنسم چو شاه بگشادی راه
شمارهٔ ۳۵۳ — چندان داری ز حسن و خوبی مایه
شمارهٔ ۳۵۵ — آمد بر من به چشمکان خواب زده
شمارهٔ ۳۵۹ — دانم که وفا ز دل برانداخته ای
شمارهٔ ۳۵۸ — امروز منم چو ماری اندر سله ای
شمارهٔ ۳۵۴ — هر چند که بر کوهم در شب ز اندوه
شمارهٔ ۳۶۰ — ای ابر ز بحر تا هوایی شده ای
شمارهٔ ۳۶۲ — ای غم سختی تو ای دل از غم نرمی
شمارهٔ ۳۶۷ — از شیرینی چون به سخن بنشینی
شمارهٔ ۳۶۱ — بر شعر مرا دلیست ای بار خدای
شمارهٔ ۳۶۳ — روزی که چو باد پیش من برگذری
شمارهٔ ۳۶۴ — مفروق دو دیده ای و مقرون دلی
شمارهٔ ۳۶۵ — مرهم گفتم تو با دل ریش همی
شمارهٔ ۳۶۶ — دولت ز علاء دولت عالی رای
شمارهٔ ۳۶۹ — ای گل نه ز گل ز دل همی بر رویی
شمارهٔ ۳۷۰ — آخر نگذاردم فلک چون زاری
شمارهٔ ۳۷۱ — ای دولت هند را جمالی دادی
شمارهٔ ۳۷۲ — شوخی صنمی خوشی کشی خندانی
شمارهٔ ۳۶۸ — با هر تاری ساخته چون پود شوی
شمارهٔ ۳۷۵ — در پیش گل وصال ما را بویی
شمارهٔ ۳۷۴ — ای بخت مرا سوخته خرمن کردی
شمارهٔ ۳۷۳ — عشق آتشی افروخت که از بسیاری
شمارهٔ ۳۸۰ — ای نای هوا بریدم از نای دمی
شمارهٔ ۳۸۱ — عشوه دهیم همی سرابی گویی
شمارهٔ ۳۸۲ — ای راوه اگر بهشت پیداست تویی
شمارهٔ ۳۷۶ — گرچه کندت مساعدت روز بهی
شمارهٔ ۳۷۷ — فر ابدی و نعمت جاویدی
شمارهٔ ۳۸۳ — ای شاه عدو بندی و هم قلعه گشای
شمارهٔ ۳۷۸ — ای حورا زاده لعبت نوشادی
شمارهٔ ۳۷۹ — بنمودی مقنعی مهی ناگاهی
شمارهٔ ۳۹۱ — ای چرخ همه کار به پرگار زدی
شمارهٔ ۳۸۴ — چون بلبل داریم برای رازی
شمارهٔ ۳۸۵ — امید به زندگانیم نیست بسی
شمارهٔ ۳۸۶ — مسعود چو دربند گرفتار شدی
شمارهٔ ۳۹۰ — آمد بر من خیال زیبا یاری
شمارهٔ ۳۸۷ — نالنده تر از نایم در قلعه نای
شمارهٔ ۳۸۹ — بر شاهان جمله پادشاهی داری
شمارهٔ ۳۸۸ — ای شاه جهان ز ملک باقی شادی
شمارهٔ ۳۹۳ — از بلبل بر سرو طربناک تری
شمارهٔ ۳۹۵ — ای تن تو به طبع بار بیمار کشی
شمارهٔ ۳۹۸ — چون دید که بر عزم سفر دارم رای
شمارهٔ ۳۹۹ — این چرخ بسی بدل کند نوها را
شمارهٔ ۳۹۲ — از غنچه ناشکفته مستورتری
شمارهٔ ۳۹۷ — ای تن چه تنی که تا شدی فرهنگی
شمارهٔ ۳۹۶ — چون موی شدم رنج هر بیدادی
شمارهٔ ۳۹۴ — ای قلعه نای مادر ملک تویی