شمارهٔ ۱۳۱ مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به مرگ و زندگی است. او اشاره می‌کند که اگر خاک از چهره‌اش زرد شود و آتش از دمش سرد گردد، برای او روزی که با مرگ پر شود، نزدیکی به واقعیت دارد. در نهایت، او به این نکته می‌رسد که اگر مردانگی و فضیلت وجود نداشته باشد، دنیا بی‌معنی و بی‌ارزش خواهد بود.