شمارهٔ ۱۳۳ مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت از شاعر نشان‌دهنده حالتی از درد و رنج است که با آن روبروست. شاعر می‌گوید که گردونه روزگار او را به سختی به تنگنای مشکلات کشانده و در اشک‌هایش غرق شده است. سپس به بخشش و نوسازی اشاره می‌کند که به نوعی او را آرام می‌کند و در نهایت، ذکر می‌کند که در زندان عواطف و مشکلات، به آرامش و خواب نرم رسیده است. به طور کلی، احساسات متضادی از رنج و آرامش در این ابیات به تصویر کشیده شده است.