شمارهٔ ۱۳۹ مسعود سعد سلمان
مسعود سعد سلمان / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
چون روی هوا دوش به قیر اندودند
تا روز همه تپان و لرزان بودند
بر تارک من ستارگان نغنودند
گویی که همه بر تن من بخشودند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، گوینده به تصویرسازی زیبایی از آسمان و ستارگان می‌پردازد. می‌گوید که بر روی هوا، قیر مانند ماده‌ای چسبنده ریخته شده و در طول روز، همه چیز لرزان و ناپایدار است. او احساس می‌کند که ستارگان بر سرش می‌درخشند و گویی بر وجود او اثر گذاشته‌اند، انگار که همه چیز به او بخشیده شده است.