شمارهٔ ۱۶۹ مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از عشق خود به طور احساسی سخن می‌گوید و بیان می‌کند که به خاطر عشقش مانند ابر می‌گرید و از درد عشق، چهره‌اش زرد و غمگین شده است. او تضاد میان زردی چهره‌اش و زیبایی عشق را به تصویر می‌کشد، با این حال در دلش هنوز امیدی به بهار وجود دارد.