شمارهٔ ۱۷۹ مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به زیبایی یار اشاره می‌کند که اثر اندکی از آبله بر چهره‌اش باقی مانده است. او زیبایی یار را با گل تازه و نم سحر قیاس می‌کند و می‌گوید این اثر ناچیز مانند قطره‌ای ایست که بر روی گل نرم نشسته است. به طور کلی، شاعر زیبایی یار را ستوده و تأثیر کم‌رنگ عیبی را که در چهره‌اش وجود دارد، ناچیز می‌داند.