شمارهٔ ۲۳۱ مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساس ناامیدی و رنج گوینده اشاره دارد. او می‌گوید که هر روز جهان او را مورد ضربه قرار می‌دهد و او در سیاهی و اندوه غرق شده است. بخت او نیز مانند یک اسیر رفتار می‌کند و او برای دفاع از خود به دنبال پناهگاهی است. در کل، شاعری از زخم‌ها و سختی‌های زندگی صحبت می‌کند.