شمارهٔ ۲۳۶ مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از وضعیت خود و دلتنگی‌اش سخن می‌گوید. او خود را به مانند قلمی می‌بیند که به ستم و اندوه دچار شده و حالتی نزار و زرد دارد. سپس، از شخصی به نام "صنم" یاد می‌کند که او را در آب سیاه و گل‌آلود غرق کرده است. این تصویر نشان‌دهنده‌ی غم و اندوه اوست که به دلیل جدایی یا فراق از این معشوق به وجود آمده است.