شمارهٔ ۲۸۳ مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت شاعر از احساسات غم و اندوه خود سخن می‌گوید. او مانند ابر در روزهای سرد بهمن ناله می‌کند و هر لحظه از دل و جانش گریه می‌کند. با دل روشن خود در شب تار به یاد کسی یا چیزی می‌گرید و همچون شمعی که بر اثر سوختن اشک می‌ریزد، از دل و دیده‌اش اشک می‌زند. اظهارات او نشان‌دهنده عمق درد و غم عاطفی‌اش است.