شمارهٔ ۳۰۴ مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی‌های چهره یک معشوق پرداخته و می‌گوید که چشم‌ها و دهان او همچون لاله و نشان پسته و بادام جذاب و دلربا هستند. او همچنین به تنگی و باریکی چهره معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این ویژگی باعث شده نه گریه در آنجا جا شود و نه خنده. در واقع، زیبایی آن معشوق به قدری خاص است که احساسات انسانی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.