شمارهٔ ۳۱۴ مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساسات درد و اندوه عمیق گوینده است. او به شخص یا چیزی اشاره می‌کند که مانند بند و زنجیر او را زندانی کرده است. او در روز و شب به این موضوع فکر می‌کند و نگران آینده است، زیرا می‌داند که این رنج و محنت پایان‌پذیر نخواهد بود. در کل، این شعر نشان‌دهنده‌ی افسردگی و ناامیدی گوینده است.