شمارهٔ ۳۲۱ مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به احساس خستگی و عذاب ناشی از روز و شب اشاره می‌کند. او می‌گوید که نه روزش مفید است و نه شبش راحتی دارد. از این وضعیت در رنج و حبس است، اما به همین حال به عشق و زیبایی‌هایی که در شب وجود دارد، راضی است. در واقع، او از حالتی بین دل‌زدگی و رضایت صحبت می‌کند که در آن روزها گرم و شب‌ها روشن به نظر می‌رسند.