شمارهٔ ۲ - اردی بهشت ماه مسعود سعد سلمان
مسعود سعد سلمان / ماههای فارسی / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
بهشت است گیتی ز اردیبهشت
حلال آمد ای مه می اندر بهشت
به شادی نشین هین و می خواه می
که بی می نشستنت زشتست زشت
به راغ و به باغ و به کوه و به دشت
ز فر گرانمایه اردی بهشت
بخندید گلزار و بگریست ابر
بنالید مرغ و ببالید کشت
بسی کله یابی که رضوانش بافت
بسی حله بینی که حوراش رشت
تو گویی که ملک ملک ارسلان
گل و عنبر و مشک درهم سرشت
جهاندار شاهی که چرخ بلند
به ملکش یکی عهد محکم نبشت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف زیبایی‌های بهشت و طبیعت در ماه اردیبهشت می‌پردازد. شاعر به شادی و نوشیدن می دعوت می‌کند و می‌گوید که نشستن بی‌می زشت است. او زیبایی‌های طبیعت را به تصویر می‌کشد، جایی که گل‌ها می‌خندند و باران می‌بارد. همچنین به وصف زندگی و نعمت‌های بهشتی و عظمت خداوند اشاره می‌کند و به نظر می‌رسد که در این ماه، همه چیز در هماهنگی و زیبایی قرار دارد. در نهایت، شاعر به قدرت و سلطنت خدا اشاره می‌کند که بر جهان حاکم است.