شمارهٔ ۲۵ - اردروز مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به وصف روزی شاد و فرح‌آور می‌پردازد که با همه‌گونه خوشی و سرور همراه است. او از یاری با چهره گلگون یاد می‌کند و دعوت به نوشیدن باده‌ای سرخ می‌کند تا به یاد خداوندان زمین شاد باشند. همچنین، شاعر به شاه ارسلان اشاره می‌کند که تاج جمشید و تخت افریدون را دارد و آرزوی او را عدالت و افزایش سلطنتش در طول زمان می‌داند.