نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۰ - صفت یار پای کوب کند مسعود سعد سلمان

مسعود سعد سلمان / شهرآشوب / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

چو کوبی پای و چون گیری پیاله

تنت از لطف گردد همچو جانت

چنان گردی و پیچانی میان را

ندارد استخوان گویی میانت

ز می گرچه تهی باشد پیاله

نماید پر می از عکس رخانت

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به حالت شادی و سرخوشی ناشی از نوشیدن شراب اشاره می‌کند. او می‌گوید که وقتی پا به زمین می‌کوبی و پیاله را می‌گیری، جسم تو از لطف و زیبایی جان می‌گیرد. احساساتی که ناشی از می‌نوشی هستند، به حدی عمیق است که انسان را در حال چرخش و گردش خاصی قرار می‌دهد. حتی اگر پیاله خالی باشد، به خاطر تصویر رویت در آن، پر از شراب به نظر می‌آید.