شمارهٔ ۱۰ - صفت یار پای کوب کند مسعود سعد سلمان
مسعود سعد سلمان / شهرآشوب / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
چو کوبی پای و چون گیری پیاله
تنت از لطف گردد همچو جانت
چنان گردی و پیچانی میان را
ندارد استخوان گویی میانت
ز می گرچه تهی باشد پیاله
نماید پر می از عکس رخانت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت، شاعر به حالت شادی و سرخوشی ناشی از نوشیدن شراب اشاره میکند. او میگوید که وقتی پا به زمین میکوبی و پیاله را میگیری، جسم تو از لطف و زیبایی جان میگیرد. احساساتی که ناشی از مینوشی هستند، به حدی عمیق است که انسان را در حال چرخش و گردش خاصی قرار میدهد. حتی اگر پیاله خالی باشد، به خاطر تصویر رویت در آن، پر از شراب به نظر میآید.