شمارهٔ ۱۶ - صفت یار خوش آواز کند مسعود سعد سلمان
مسعود سعد سلمان / شهرآشوب / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
به نغمه خوش داودی و از آن آوا
دلم چو مرغ به نغمه بر تو روی نهاد
سزد که نرم کنی بر من آهنین دل خود
که نرم کردی داود آهن و پولاد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر با اشاره به نغمه خوش داود، احساسی عاطفی و عاشقانه را توصیف می‌کند. او دل خود را به مانند مرغی معرفی می‌کند که به آواز معشوق پرواز کرده است. همچنین از معشوق می‌خواهد که دل سنگین خود را نرم کند، چرا که داود توانسته بود آهن و فولاد را نرم کند. در واقع، این شعر به قدرت عشق و قدرت تغییر در دل‌ها اشاره دارد.