شمارهٔ ۵۰ - در حق دلبر نقاش بود مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از کاغذی سخن می‌گوید که با قلم، تصویر محبوبش را بر آن می‌کشد. آن تصویر چنان زیبا و حقیقی می‌نماید که به نظر می‌رسد کاغذ مانند آینه‌ای از صورت محبوب شده است. قلم که مجذوب زیبایی او می‌شود، از چشمانش اشک می‌ریزد. با عشق و آرزو، او را می‌بوسد و به زلف‌هایش می‌پیوندد. شیوه‌ای پر از احساس و غم به تصویر می‌کشد که نهایتاً از او جدا می‌شود و قلم به خاطر هجران او اشک می‌ریزد. به طور کلی، این شعر احساس عمیق عاشقانه و درد جدایی را به تصویر می‌کشد.