شمارهٔ ۱۳۵ میرداماد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از وضعیتی نگران‌کننده سخن می‌گوید که به نظر می‌رسد بر اثر بلایای مختلف بر زندگی او سایه افکنده است. او از باران سخاوت و رحمت الهی صحبت می‌کند که بر زمین می‌بارد، اما بر سر او بلا و مصیبت‌ها هم وجود دارد. به نوعی، شاعر حتی از آتش و خطراتی که بر زندگی‌اش تاثیر می‌گذارد، گله‌مند است و از آن می‌پرسد که این آتش از کجا می‌آید. به طور کلی، شعر احساس ناامیدی و سردرگمی شاعر را در برابر سختی‌های زندگی به تصویر می‌کشد.