رباعیات — دیوان اشراق میرداماد

Name: رباعیات — دیوان اشراق میرداماد
Author: میرداماد

میرداماد / دیوان اشراق

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — ای دل دو سه روزی بود این بستان‌ها
شمارهٔ ۳ — ای عشق توئی تو مایه پاکی ما
شمارهٔ ۶ — خالی ز می وفاست پیمانه ما
شمارهٔ ۴ — ای عشق چو اقبال بریدی از ما
شمارهٔ ۷ — دل گشت به وادی غم عشق رها
شمارهٔ ۵ — اندر صدوبیست دوره چرخش‌ها
شمارهٔ ۹ — تا کرد مرا بازوی وصلت به شتاب
شمارهٔ ۸ — ای از تو وجود و هستی و گوهر ما
شمارهٔ ۲ — ای شهد لبت دوای بیماری‌ها
شمارهٔ ۱۶ — آنیم که آتش تو قوت دل ماست
شمارهٔ ۱۰ — چون ساقی عشق سر خوش افتاد امشب
شمارهٔ ۱۷ — آنجا که قضا غم از در وصل تو رفت
شمارهٔ ۱۱ — چشمی دارم چو روی شیرین همه آب
شمارهٔ ۱۳ — آتش بجهان تفی ز تاب و تب ماست
شمارهٔ ۱۴ — آتش ز تو در هستی نابود من است
شمارهٔ ۱۲ — مائیم و دلی به عشق جانانه خراب
شمارهٔ ۱۵ — آن می که عصیر روح پاک است کجاست
شمارهٔ ۲۰ — ای ختم رسل دو کون پیرایه تست
شمارهٔ ۲۲ — اسبم ز فراق جو چو نالی مانده ست
شمارهٔ ۲۳ — ای در همه حال روی دلها سویت
شمارهٔ ۲۴ — از خاک در تو آب کوثر حجل است
شمارهٔ ۲۱ — ای ختم رسل فضل و شرف مایه تست
شمارهٔ ۲۵ — ای خاطر تو کتاب دین رافهرست
شمارهٔ ۱۸ — آشی که به رشک افتدش آش بهشت
شمارهٔ ۱۹ — آن نصفه که از پشت تو ای شاه بکاست
شمارهٔ ۳۲ — از خاک من الماس جفا خواهد رست
شمارهٔ ۳۳ — ای دوست بیا که بی تو بودن عار است
شمارهٔ ۳۱ — این دیده که عامل خراج غم تست
شمارهٔ ۲۷ — اشراق متاع غم رهین دل تست
شمارهٔ ۲۶ — از دست تو در ساغر جانم خونهاست
شمارهٔ ۲۸ — این منطقه فلک مدار غم تست
شمارهٔ ۲۹ — ای آنکه ترا حریم گردون حرم است
شمارهٔ ۳۰ — اشراق همه جهان پر افسانه ماست
شمارهٔ ۳۵ — باد سحر از آه دم سرد من است
شمارهٔ ۳۴ — با آنکه همیشه یار در کینه ماست
شمارهٔ ۳۶ — بتخانه نمک زان لب چون نوش گرفت
شمارهٔ ۳۷ — بوقلمونی و بایزیدی کفر است
شمارهٔ ۳۸ — برسید کاینات بی حد صلوات
شمارهٔ ۴۰ — بی تو دو جهان بر دل من زندان است
شمارهٔ ۳۹ — برهان محبت نفس سرد من است
شمارهٔ ۴۱ — تابان قدح از رخ دلارام من است
شمارهٔ ۴۳ — جز غم که ندیم دل سودائی ماست
شمارهٔ ۴۲ — جانم در سینه بر رخ غم بسته ست
شمارهٔ ۴۶ — چشم فلک از دیدن دردم خیره ست
شمارهٔ ۴۴ — جز صانع بی همال قیومی نیست
شمارهٔ ۴۵ — چندان فلک آن سنگ که آتش نگداخت
شمارهٔ ۴۸ — چوگان غمم من و بلاگوی من است
شمارهٔ ۴۷ — چرخی تو و نیکوئی یکی اختر تست
شمارهٔ ۴۹ — چوگان شده قامتم سرم گوی خوش است
شمارهٔ ۵۴ — دل در برم آن نگار سرکش بگداخت
شمارهٔ ۵۶ — در کین کس این چه رخ بر افروختن است
شمارهٔ ۵۷ — دل بازدیده گوی چوگان بلاست
شمارهٔ ۵۵ — در هجر تو پیمانه غم لبریز است
شمارهٔ ۵۰ — خورشید که گرمی جهان را سبب است
شمارهٔ ۵۱ — خون در تن من ز شوق تو جوش گرفت
شمارهٔ ۵۲ — دل عادت چشم جنگجوی تو گرفت
شمارهٔ ۵۳ — دل درد تو جای جان در آغوش گرفت
شمارهٔ ۶۲ — دستی که گرفتی سر آن زلف چو شست
شمارهٔ ۶۳ — دل بیهده ترک عشق دلدار گرفت
شمارهٔ ۶۴ — دوران که ز ظلم می نگنجید به پوست
شمارهٔ ۵۸ — در سینه من که او شبستان وفاست
شمارهٔ ۶۵ — روز از غم تو زهر بلا نوش من است
شمارهٔ ۶۰ — در قالب فطرت از تو جان دگر است
شمارهٔ ۶۱ — دی مرکب حکمت آنکه بر گردون تاخت
شمارهٔ ۵۹ — دریای بلاخوی جبین دل ماست
شمارهٔ ۷۲ — عشق تو که از آتش غیرت افروخت
شمارهٔ ۶۶ — رسم شب ما ستاره پنهان شدن است
شمارهٔ ۶۷ — سر خیل نماز بودنم گرچه خطاست
شمارهٔ ۷۳ — گر بر سر شهرت و هوی خواهی رفت
شمارهٔ ۶۸ — صد شکر که کوچه عدم جای من است
شمارهٔ ۷۰ — عشقی که زمن دود بر آورد این است
شمارهٔ ۶۹ — عشق آمد و هستی مرا بیشه بسوخت
شمارهٔ ۷۱ — عشق چو توئی کجا توان پنهان داشت
شمارهٔ ۷۸ — وصل تو بهشت جاودان دل ماست
شمارهٔ ۷۹ — ویرانه خاطرم که حکمت کده است
شمارهٔ ۷۴ — گل بود که در جهان رخ رنگین داشت
شمارهٔ ۸۰ — هر درد کزو دیده دوران خیره ست
شمارهٔ ۷۷ — مه ساغر و آسمان خم باده ماست
شمارهٔ ۷۵ — من پای برهنه دشت سنگستان است
شمارهٔ ۷۶ — من خسرو علم و آسمان گاه من است
شمارهٔ ۸۱ — یک نامه به من رسید از حضرت دوست
شمارهٔ ۸۶ — دنیا همه هیچ و کار دنیا همه هیچ
شمارهٔ ۸۷ — هیچ است جهان و زندگی در آن هیچ
شمارهٔ ۸۸ — آوای تو بر دل حزین ما را راح
شمارهٔ ۸۹ — آن آفت خرمن سکون می آید
شمارهٔ ۸۳ — هر جا که توئی دین و دل ما آنجاست
شمارهٔ ۸۴ — هر بیش و کمی که هست مارا از تست
شمارهٔ ۸۲ — دیوانه عشق پیرو عاقل نیست
شمارهٔ ۸۵ — دانی ز جهان چه طرف بر بستم هیچ
شمارهٔ ۹۳ — این دیده به مسمار بلا دوخته باد
شمارهٔ ۹۶ — امشب که بلا بدین ستمکش بارد
شمارهٔ ۹۴ — ای مایه آرایش دکان وجود
شمارهٔ ۹۵ — از دوریت ای تازه گل باغ مراد
شمارهٔ ۹۷ — اشراق بر این طاق که چرخش خوانند
شمارهٔ ۹۰ — آن ماه که حسن را روان می بخشد
شمارهٔ ۹۲ — ای حور نژاد دهر هر چه باداباد
شمارهٔ ۹۱ — آهم رخ سیاره دگرگون سازد
شمارهٔ ۱۰۵ — این دنیی پیر را جوان خواهی کرد
شمارهٔ ۱۰۴ — از دوری خدمتت که جان افزاید
شمارهٔ ۹۸ — ای عشق تو برق مشت خاشاک وجود
شمارهٔ ۱۰۳ — ای خاک در تو آب حیوان وجود
شمارهٔ ۹۹ — از هر که دهد پند شنودن باید
شمارهٔ ۱۰۰ — ای گابن جان که باد وصلت به نهاد
شمارهٔ ۱۰۱ — از هر بن موی بی تو پیکان روید
شمارهٔ ۱۰۲ — از خاک عدم مرا چو ریحان روید
شمارهٔ ۱۰۸ — ای جلوه تو زینت میدان وجود
شمارهٔ ۱۱۰ — ای درد تو خوشتر از حیات جاوید
شمارهٔ ۱۰۷ — ای آنکه فلک همی غلامت شاید
شمارهٔ ۱۱۲ — از لعل لب تو باده تاب چکد
شمارهٔ ۱۰۶ — ای ذات تو آرایش اقطار وجود
شمارهٔ ۱۰۹ — ای منت خدمت تو بر جان وجود
شمارهٔ ۱۱۱ — از دست تو خون ز چشم احباب چکد
شمارهٔ ۱۱۳ — بی عشق تو فضل ها و بالم باشد
شمارهٔ ۱۲۰ — بی عشق سرشکم آتش تیز نبود
شمارهٔ ۱۱۴ — با تیغ تو جنبش از جهان بر خیزد
شمارهٔ ۱۲۱ — با من نفسی بی تو دلم یار نبود
شمارهٔ ۱۱۶ — با خون جگر خاک دل آمیخته باد
شمارهٔ ۱۱۷ — بوی تو ره قافله هوش زند
شمارهٔ ۱۱۵ — بیچاره دلم هزار جانبازی کرد
شمارهٔ ۱۱۹ — بی تو همه عیش ها و بالم باشد
شمارهٔ ۱۱۸ — باتو شب تارم چو شهب می تابد
شمارهٔ ۱۲۳ — جام می اگر چه غارت هوش کند
شمارهٔ ۱۲۴ — جز درد تو جان ما تمنا نکند
شمارهٔ ۱۲۵ — جان چیست که گویمت بقربان توباد
شمارهٔ ۱۲۶ — جان غاشیه غم تو بردوشش باد
شمارهٔ ۱۲۹ — چشمم همه بی تو موج خوناب زند
شمارهٔ ۱۲۸ — جان در غمت از جهان جدائی دارد
شمارهٔ ۱۲۷ — جان بی تو چوهیزم اندر آتش سوزد
شمارهٔ ۱۲۲ — بر چرخ ز آه من سها می سوزد
شمارهٔ ۱۳۳ — در عشق تو خون ز چشم امید چکید
شمارهٔ ۱۳۲ — در عشق تو دل بخون من بازی کرد
شمارهٔ ۱۳۴ — دی بی تو به چشمم مژه پیکانی کرد
شمارهٔ ۱۳۶ — در دام تو هیچ جان گرفتار مباد
شمارهٔ ۱۳۷ — در عهد غمت دل چه جوانیها کرد
شمارهٔ ۱۳۵ — در عهد کفت کزوسخا می بارد
شمارهٔ ۱۳۱ — خواهم فلکت دگر مساعد گردد
شمارهٔ ۱۳۰ — چشمان تو آهوان آهو گیرند
شمارهٔ ۱۴۱ — در خنده چو بر لعل تو شکر چسبد
شمارهٔ ۱۴۲ — در گلشن ما سمن مغیلان آید
شمارهٔ ۱۳۹ — دی چرخ که از بقا مبادش امید
شمارهٔ ۱۴۳ — در دشت وجودم که فلک می پوید
شمارهٔ ۱۳۸ — در جام دل آن باده که دی دلبر کرد
شمارهٔ ۱۴۵ — در کعبه قل تعالو از مام که زاد
شمارهٔ ۱۴۰ — در غیر دلم غم تو مأوا نکند
شمارهٔ ۱۴۴ — در باغ ز عشق تو چمن می سوزد
شمارهٔ ۱۴۷ — زان پیش که خاک ما فلک کوزه کند
شمارهٔ ۱۴۸ — زان پیش که جان ز نور بی مایه شود
شمارهٔ ۱۴۹ — زین باده که دل زجام غیرت نوشید
شمارهٔ ۱۵۲ — شب بر دل من دوره غم می بیزد
شمارهٔ ۱۵۰ — زین شعله که دل چو جانش در بر گیرد
شمارهٔ ۱۵۱ — ز آنروز که از سستی بخت ناشاد
شمارهٔ ۱۴۶ — روزی دلم از غم تو بگسسته شود
شمارهٔ ۱۵۳ — شد تن همه دل دلستان می آید
شمارهٔ ۱۶۰ — گفتی شب هجرت از چه تب می زاید
شمارهٔ ۱۶۱ — گفتی شودت ز وصلم اقبال بلند
شمارهٔ ۱۵۵ — عشاق به تیغ عشق جز سر ندهند
شمارهٔ ۱۵۷ — گفتی که فلان ز هجر ما چون باشد
شمارهٔ ۱۵۸ — کفتم که چو بخت هجر در خواب شود
شمارهٔ ۱۵۶ — کو عشق که باده سکونم ریزد
شمارهٔ ۱۵۹ — گر بیخبری کز تو بدین دل چه رسید
شمارهٔ ۱۵۴ — عقل از خبر وصل تو از هوش رود
شمارهٔ ۱۶۶ — هجران تو چون وصال جاوید شود
شمارهٔ ۱۶۴ — نتوان ز غم تودل به تدبیر برید
شمارهٔ ۱۶۵ — وقت آمده کاین جان و تنم پاک رود
شمارهٔ ۱۶۷ — هرچند طریق خدمت ما بد بود
شمارهٔ ۱۶۹ — یکچند به کنج خلوتم جا دادند
شمارهٔ ۱۶۸ — یا در چمن قدس وطن باید کرد
شمارهٔ ۱۶۳ — مه پیش رخت به عذرخواهی آید
شمارهٔ ۱۶۲ — گر ابر نمی ز چشم من بردارد
شمارهٔ ۱۷۱ — جز یاد تو در سینه ما یاد مباد
شمارهٔ ۱۷۰ — یادم چو از آن عزم سفر می آید
شمارهٔ ۱۷۶ — از عمر به تنگم چو خلافت ز . . .
شمارهٔ ۱۷۲ — آنکس که به یادت دل شیدا دارد
شمارهٔ ۱۷۵ — از شرم رخت چهره نهان دارد مهر
شمارهٔ ۱۷۷ — افتاد دلم درتک و پوئی دیگر
شمارهٔ ۱۷۴ — از سور غم عشق توای ماه اگر
شمارهٔ ۱۷۳ — آن باده که آفتاب جام است بیار
شمارهٔ ۱۷۹ — ای درد تو جان عاشقان را افسر
شمارهٔ ۱۷۸ — ای خدمت تو ز زندگانی خوشتر
شمارهٔ ۱۸۱ — ای مایه آرایش دکان هنر
شمارهٔ ۱۸۲ — ای مایه زیب زندگانی چو هنر
شمارهٔ ۱۸۰ — ای دوست بیا و دل آواره ببر
شمارهٔ ۱۸۳ — با عشق نشین دگر تو ای دل زنهار
شمارهٔ ۱۸۵ — آن جوهری جان که مرا عمر دراز
شمارهٔ ۱۸۴ — در ساغر دل خون ز شراب اولیتر
شمارهٔ ۱۹۱ — ای دل به فراق یار بگداز و بسوز
شمارهٔ ۱۹۰ — ای سینه به آتش غم عشق بساز
شمارهٔ ۱۹۲ — در وصف تو خلق دو جهان از آغاز
شمارهٔ ۱۹۳ — ای داغ غم تو بر جبین‌ها که مپرس
شمارهٔ ۱۸۶ — چون خواست مرا دور جهان شعبده باز
شمارهٔ ۱۸۹ — بیروی تو آرام ندارم هرگز
شمارهٔ ۱۸۷ — دل سیر نگردد از غم دوست چو آز
شمارهٔ ۱۸۸ — یاد شب وصل آن مه مهر افروز
شمارهٔ ۱۹۷ — آن نامه که درد ماش چون در درگوش
شمارهٔ ۱۹۸ — ای از تو سرای دل پر افغان و خروش
شمارهٔ ۱۹۹ — چون گرد بلا خاست ز میدان وداع
شمارهٔ ۱۹۶ — سوز غم عشق تو به دل ما را بس
شمارهٔ ۲۰۱ — خورشید همی هراسد از روزن عشق
شمارهٔ ۲۰۰ — ای در ولایت ترا کعبه صدف
شمارهٔ ۱۹۴ — ای ریخته خون‌ها به زمین‌ها که مپرس
شمارهٔ ۱۹۵ — خواهم شود این زمانه را در نفیس
شمارهٔ ۲۰۵ — از حسن تو ای فارس میدان جمال
شمارهٔ ۲۰۸ — دی قاصد نامه ای که از منزل دل
شمارهٔ ۲۰۹ — یاد نمک صحبتت ای مهر گسل
شمارهٔ ۲۰۶ — ای دست شکوه تو قوی از اقبال
شمارهٔ ۲۰۳ — این کاخ هزار در که باشد صد رنگ
شمارهٔ ۲۰۷ — بگذار که در عشق بفرساید دل
شمارهٔ ۲۰۲ — دل گشته ز دوریت به مردن نزدیک
شمارهٔ ۲۰۴ — تا چند رخ از آز و شره پر آژنگ
شمارهٔ ۲۱۵ — از شوق تو شاها به جهان آمده ام
شمارهٔ ۲۱۰ — یارب به حق محمد آن ختم رسل
شمارهٔ ۲۱۴ — آئینه به کف حسن پرستی دیدم
شمارهٔ ۲۱۱ — اعیان جهان نیست پسند عاقل
شمارهٔ ۲۱۲ — گردید الف قامت ما آخر دال
شمارهٔ ۲۱۳ — آیند ملائک سحر از عرش عظیم
شمارهٔ ۲۱۶ — از صحبت خلق دیده بر دوخته ام
شمارهٔ ۲۱۷ — از عشق تو در سر هوسی داشته ام
شمارهٔ ۲۲۲ — ای آنکه بجز رهت رهی نسپارم
شمارهٔ ۲۱۹ — افتاده به روزگار کارم چکنم
شمارهٔ ۲۱۸ — از نور رخ تو چون بیارایم چشم
شمارهٔ ۲۲۵ — این چرخ کدوئیست کهن باده منم
شمارهٔ ۲۲۳ — ای وقف غمت سراچه تنگ دلم
شمارهٔ ۲۲۴ — ای بیهشی عشق تو فرهنگ دلم
شمارهٔ ۲۲۰ — امشب به غم تو با قضا کوشیدم
شمارهٔ ۲۲۱ — اشراق یکی راه فلک ساز کنم
شمارهٔ ۲۲۶ — ای جان من از عشق تو پیمانه غم
شمارهٔ ۲۲۷ — ای عشق تو کرده غارت ایمانم
شمارهٔ ۲۲۸ — ای در ته دریای گناهان شده گم
شمارهٔ ۲۳۰ — با خون جگر ز شوق جانان گریم
شمارهٔ ۲۳۱ — با خوی تو لاف آشنائی چه زنم
شمارهٔ ۲۲۹ — با آتش دل به عشق همخوابه شدم
شمارهٔ ۲۳۲ — بر تیر تو دیده گفتم آماج کنم
شمارهٔ ۲۳۳ — بالعل تو تنگ های شکر چکنم
شمارهٔ ۲۳۴ — تا با سر زلفت آشنائی دارم
شمارهٔ ۲۳۶ — تا با غم دوست عهد صحبت بستم
شمارهٔ ۲۳۵ — تاعشق تو در گشود بر روی دلم
شمارهٔ ۲۳۸ — تانیت صحبت وصالت بستم
شمارهٔ ۲۳۷ — تا عهد وصال گنج عشقت بستم
شمارهٔ ۲۴۱ — خاکستر گلخن عدم باد دلم
شمارهٔ ۲۳۹ — تسخیر ممالک معانی کردم
شمارهٔ ۲۴۰ — خون شد جگرم که غرق خون باد دلم
شمارهٔ ۲۴۳ — در گلشن ایجادم اگر خار توام
شمارهٔ ۲۴۶ — دی با یاری بسوی گرمابه شدم
شمارهٔ ۲۴۵ — در خانه عشق تا که من بنشستم
شمارهٔ ۲۴۷ — در دیده چو خار گشته خوابم چکنم
شمارهٔ ۲۴۴ — دل مخزن اسرار الهی کردم
شمارهٔ ۲۴۹ — رهبان کلیسیای دوران شده ام
شمارهٔ ۲۴۸ — دلدار نشد به وصل یارم چکنم
شمارهٔ ۲۴۲ — خواهم هدف تیر عتابت باشم
شمارهٔ ۲۵۱ — کی باد ز شر تن اخسا برهیم
شمارهٔ ۲۵۲ — کو مرگ که مایه حیاتش گیرم
شمارهٔ ۲۵۳ — گفتم روم از عشق تو در معدن غم
شمارهٔ ۲۵۴ — گفتم به تو ای نورده روزن چشم
شمارهٔ ۲۵۶ — ما سطح فلک قعر زمین می شمریم
شمارهٔ ۲۵۵ — گاهی آتش از تف درون می سازم
شمارهٔ ۲۵۰ — رخت خود از اینسوی برون بربستم
شمارهٔ ۲۵۷ — مرغ چمن وصلم و چون اهرمنم
شمارهٔ ۲۶۳ — یکباره بترک دار دنیاگفتم
شمارهٔ ۲۶۴ — دنیا نه به خاک نه به آبش میدان
شمارهٔ ۲۶۱ — من خالق کن فکان ترا می دانم
شمارهٔ ۲۶۰ — مائیم که با فقر و فنا ساخته ایم
شمارهٔ ۲۶۲ — نه در خور داغ تو جبینی دارم
شمارهٔ ۲۶۵ — آکنده به آتش دل بی حاصل من
شمارهٔ ۲۵۸ — من علم گیاه حرم توحیدم
شمارهٔ ۲۵۹ — موسایم و در طور لقا می طلبم
شمارهٔ ۲۶۹ — ای وصل تو اختر مراد دل من
شمارهٔ ۲۷۱ — ای زنگ غمت صیقل آئینه من
شمارهٔ ۲۷۰ — اکنون که شدی مه خرد برده من
شمارهٔ ۲۷۲ — ای یاد تو سرمایه بیهوشی من
شمارهٔ ۲۷۳ — ای خون ز تو باده روان دل من
شمارهٔ ۲۶۶ — آن نیستی اینکه نام داری انسان
شمارهٔ ۲۶۸ — ای کهتر فضل تو هزار افلاطون
شمارهٔ ۲۶۷ — ای زلف سیه کرده بلای دل من
شمارهٔ ۲۸۰ — اشراق دل از غم بتان شاد مکن
شمارهٔ ۲۷۴ — ای باد سلام من نومید رسان
شمارهٔ ۲۸۱ — ای ز آتش غم نهفته چاک دل من
شمارهٔ ۲۷۶ — ای وصل تو ناداشته پاس دل من
شمارهٔ ۲۷۸ — ای عشق تو فرخنده همای دل من
شمارهٔ ۲۷۷ — ای گلخن غم کرده سرای دل من
شمارهٔ ۲۷۵ — ای خون دل از عشق تو در گردن من
شمارهٔ ۲۷۹ — ای زلف تو جزیه گیر عود دل من
شمارهٔ ۲۸۶ — ای مرهم زخم اندرون دل من
شمارهٔ ۲۸۸ — تا یافت شود مگر برای دل من
شمارهٔ ۲۸۷ — این پند نگاهدار هموار ای تن
شمارهٔ ۲۸۹ — تا دور شدی ز چشم غمدیده من
شمارهٔ ۲۸۲ — ای عشق تو نور خانه سوز دل من
شمارهٔ ۲۸۳ — ای آتش تو مرهم داغ دل من
شمارهٔ ۲۸۴ — ای وهم تو از مزیفاتی بس کن
شمارهٔ ۲۸۵ — ای دیده عقل کلبه نقاشی کن
شمارهٔ ۲۹۵ — شاها ز زمانه گم شد آسایش من
شمارهٔ ۲۹۰ — تیغ از تو ولبیک نهانی از من
شمارهٔ ۲۹۷ — می آمد دی بسان اقبال شهان
شمارهٔ ۲۹۱ — از جاهت صدرا گرفته باج از گردون
شمارهٔ ۲۹۲ — چندانکه نمود بیش کوشش دل من
شمارهٔ ۲۹۴ — در سینه چودوزخ آتشی کردم من
شمارهٔ ۲۹۳ — چون جزر اصم گوش طبیب دوران
شمارهٔ ۲۹۶ — گر تیغ غمش ز جان کشد کینه من
شمارهٔ ۳۰۱ — یارب به که گویم اندرین دیر کهن
شمارهٔ ۳۰۰ — یارب که بکوی خویش پابستم کن
شمارهٔ ۳۰۲ — بر پهنه دهر خنگ بیداد مران
شمارهٔ ۳۰۳ — یک عمر اسیر درد پنهان بودن
شمارهٔ ۳۰۴ — یاد آور روی دوست را گل می دان
شمارهٔ ۳۰۵ — ای دوست منم ز جرم شرمنده تو
شمارهٔ ۲۹۸ — هر روز ز بهر دل بیحاصل من
شمارهٔ ۲۹۹ — یک چند دلافرامش از دنیا کن
شمارهٔ ۳۱۱ — شد غرفه به خون جگر آواره تو
شمارهٔ ۳۰۶ — ای دیده زکات گیر نظاره تو
شمارهٔ ۳۱۲ — کو عمر که داد عیش بستانم ازو
شمارهٔ ۳۰۸ — ای صبح خجل ز روی فرخنده تو
شمارهٔ ۳۱۳ — هرتن که سرشت بد بود محضر او
شمارهٔ ۳۱۰ — در بزم محبت امشب از دولت تو
شمارهٔ ۳۰۹ — جان چون تن و تن چو جان کند قدرت تو
شمارهٔ ۳۰۷ — ای راحت سینه سینه رنجور از تو
شمارهٔ ۳۲۱ — ای عشق مگر مایه بود آمده ای
شمارهٔ ۳۲۰ — سر گشتگی دور زمان یعنی چه
شمارهٔ ۳۱۶ — در راه تو دیوانه شدن ما را به
شمارهٔ ۳۱۴ — مستیم و خراب کنج میخانه تو
شمارهٔ ۳۱۷ — ای سرو ز بالای تو پست افتاده
شمارهٔ ۳۱۵ — ای دل نشدی تا به ره عشق آگاه
شمارهٔ ۳۱۸ — دل در غمت از دو کون برداشته به
شمارهٔ ۳۱۹ — جز راه صفا بهیچ ره پای منه
شمارهٔ ۳۲۲ — من کیستم از خویش به تنگ آمده ای
شمارهٔ ۳۲۴ — ای تیره شب فراق آخر به سر آی
شمارهٔ ۳۲۳ — من کیستم ای شوخ دل از کف شده ای
شمارهٔ ۳۲۵ — از گردش نه مدار غافل نشوی
شمارهٔ ۳۲۶ — اشراق تو هستی ثمر بید کنی
شمارهٔ ۳۲۷ — ای دل تا کی به هرزه تدبیر کنی
شمارهٔ ۳۲۹ — ای دیده ز اشک بی متاعم نکنی
شمارهٔ ۳۲۸ — ای دل ز چه از علم وسیطی نکنی
شمارهٔ ۳۳۰ — ای دیده دگر خرد تباهی نکنی
شمارهٔ ۳۳۱ — ای دیده به آتش آشنائی نکنی
شمارهٔ ۳۳۲ — ای دیده به روشنی چو اختر بادی
شمارهٔ ۳۳۴ — تاراج متاع اختیارم کردی
شمارهٔ ۳۳۶ — در ده می لعل لاله گون صافی
شمارهٔ ۳۳۵ — دل پیش غمت جزیه برد غمناکی
شمارهٔ ۳۳۳ — تا روز رخت شد چو شراب عنبی
شمارهٔ ۳۳۷ — عمری بگذشت از آن‌که در خواب، شبی
شمارهٔ ۳۴۰ — یک دم ز دل فکار بیرون نروی
شمارهٔ ۳۳۸ — گرد دل من ز غم حصاری کردی
شمارهٔ ۳۳۹ — هستی بتو قائم است و موجود توئی