شمارهٔ ۱۳۸ میرداماد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به باده‌ای اشاره می‌کند که دلبر او را مجنون کرده و عقل و هوش او را تحت تأثیر قرار داده است. او از خدا می‌پرسد که این باده چه نوعی است که تفکرش را به خاکستر تبدیل کرده و به او حالتی زوال‌آور بخشیده است.