شمارهٔ ۱۴۱ میرداماد
میرداماد / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
در خنده چو بر لعل تو شکر چسبد
این جان چو مگس به دیده تر چسبد
از ترس من این دو پلک بر هم نزنم
کز شهد مبادا به هم اندر چسبد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و شیرینی لبان معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که وقتی لبان او می‌خندند، مانند شکر شیرین است. او همچنین به احساسات خود اشاره دارد و می‌گوید که از ترس این‌که چشمش به معشوق بیفتد، پلک نمی‌زند تا مبادا به آن زیبایی وابسته و جذب شود.