شمارهٔ ۱۵۶ میرداماد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و دلدادگی سخن می‌گوید. او می‌خواهد از عشقش باده‌ای به جانش بریزد که او را به جنون بیفکند. شاعر خود را آماده می‌کند تا جانش را برای معشوق نثار کند، در حالی که معشوق بی‌گناه است، اما در هر لحظه اشک و خون از چشمانش جاری می‌شود.