شمارهٔ ۱۶۵ میرداماد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر احساساتی عمیق درباره مرگ و رهایی از دنیای مادی هستند. شاعر با ناله‌ای به بخت خود می‌گوید که ای بخت بد، نگذار که دل من به خاطر جدایی از دوست، در این دنیای خاکی بماند و به سوی آسمان‌ها نرود. شاعر تمایل دارد که جان و تنش از این دنیا پاک شده و به عالم بالا پرواز کند.