شمارهٔ ۱۸۴ میرداماد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند. او می‌گوید دلش از شراب تلخی پر است و در سینه‌اش به جای خواب، درد و رنج وجود دارد. همچنین به ویرانی وجود انسان اشاره می‌کند و می‌گوید که این حال خراب و پر از بلا به هیچ وجه قابل آبادانی نیست. به طور کلی، شاعر حالت ناامیدی و یأس را در این ابیات به تصویر می‌کشد.