شمارهٔ ۲۲ میرداماد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد فراق و جدایی می‌گوید. او اسبش را به جو (محصول) تشبیه کرده که از پیکره واقعی و اصلی‌اش تنها نشانه‌ای باقی مانده است. این بیچاره، شبیه به خیالی است که از خرمن خیالات و رویاها برمی‌خیزد، و این وضعیت به خاطر همان جدایی و دوری است که او تجربه کرده است.