شمارهٔ ۲۹۸ میرداماد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که هر روز برای دل بی‌فایده‌اش، آتش می‌زند و این آتش از وجود او برمی‌خیزد. اگر حتی در ذهنش خیال بهشت هم بیفتد، آن خیال تبدیل به جهنم در دلش می‌شود. به نوعی، او از دردی صحبت می‌کند که حتی افکار مثبت هم نمی‌توانند او را آرام کنند.