شمارهٔ ۳۶ میرداماد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از زیبایی و جذابیت یک معشوق می‌گوید که به مانند بتخانه‌ای مقدس است. او اشاره می‌کند که معشوق، زیبایی را از سروهایی که بر تن دارد، گرفته است. شاعر آرزو دارد که تمام عمر خود را در آغوش این معشوق سپری کند، همان‌طور که او شبی او را در آغوش گرفته است.