حکایت شمارهٔ ۳۲ محمد بن منور

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

پیر حبی درزی خاص شیخ بود و روزی لباس شیخ را دوخته بود. در حالی که شیخ در حال استراحت بود، خادم خاص بالای سرش بود. خواجه عبدالکریم، که مشغول مروحۀ (عصا) به دست داشت، از پیر حبی پرسید که چه زمانی است. پیر حبی جواب داد که هرجا که تو هستی، من هم هستم. خواجه عبدالکریم سپس چند بار بر پیر حبی دست زد. شیخ که این را دید، گفت بس است و پیر حبی به خواجه نجار شکایت کرد. بعد از نماز، خواجه نجار از شیخ پرسید چرا جوانان دست روی پیران دراز می‌کنند. شیخ پاسخ داد که دست خواجه عبدالکریم، دست ما بود و از آن پس هیچ کس چیزی نگفت.