بخش ۵ محمد بن منور

امام اسمعیل ساوی گفت من رقعۀ نوشتم به شیخ و بنوشتم کی کسی ترا غیبت کرده است او را بحل کن، شیخ گفت بخط مبارک نوشت:

تقشع غیم الجهد عن قمر الحب

واشرق نورالصبح فی ظلمة الغیب

وجاء نسیم الاعتذار مخففا

فصادفه حسن القبول من القلب

*

رایِ وزیران ترا بکار نیاید هرچصوابست بخت خود فرماید

*

آنجا که ببایی پدید نیئی گویی آنجا که نبایی از زمین بررویی

*

آنرا که ز فرقت تو یکدم نبود شادیش زمین و آسمان کم نبود

*

*

*

*

جایی که تو باشی اثر غم نبود

آنجا که نباشی دل خرم نبود

در شب تاریک برداری نقاب از روی خویش

مرد نابینا ببیند باز یابد راه را

طاقت پنجاه روزم نیست تا بینم ترا

دلبرا شاها ازین پنجاه بفکن آه را

پنج و پنجاهم نباید هم کنون خواهم ترا

اعجمی‌ام می‌ندانم من بن و بنگاه را

هرکسی محراب کردست آفتاب وسنگ و چوب

من کنون محراب کردم آن نگارین روی را

خوش آید او را چون من بناخوشی باشم

مرا که خُوشیِ او بود ناخوشی شاید

مرا چو گریان بیند بخندد از شادی

مرا چو کاسته بیند کرشمه بفزاید

ای ساقی پیش آر ز سرمایۀ شادی

زان می که همی تابد چون تاج قبادی

زان باده که با بوی گل و گونۀ لعلست

قفل دَرِ گُرمست و کلید درِشادی

عاشق کنی و مراد عاشق جویی

اینت خوشی و ظریفی و نیکویی

کار همه راست شد چنانک بباید

حالت شادیست شاد باشی شاید

انده و اندیشه را دراز چه داری

دولت تو خود همان کند که بباید

چرخ نیارد بدیل تو ز خلایق

و آنکه ترا زاد نیز چون تو نزاید

ایزد هرگز دری نبندد بر تو

تا صد دیگر به بهتری نگشاید

ازیک سو شیر و از دگر سو شمشیر

مسکین دل من میان شیر و شمشیر