شمارهٔ ۱۰۳ محمد بن منور
یکی گفت یا شیخ بنده به گناه از بندگی بیفتد؟ شیخ گفت چون بنده بودنه، پدر ما آدم چون بنده بود به گناه از خداوند بنه افتاد بندۀ او باش هر کجا خواهی باش ذَنبٌ مَعَ الافتقارِ خَیرٌ من طاعَةٍ مَعَ الاِفْتِخار آدم افتقار آورد و ابلیس افتخار لولا العصاة لَضاعَ رحمة اللّه.
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این متن، یک فرد از شیخ می‌پرسد که آیا ممکن است بنده‌ای به خاطر گناه از بندگی بیفتد. شیخ پاسخ می‌دهد که پدر ما آدم نیز به خاطر گناه از خداوند دور افتاد، اما باز هم بنده بود. او می‌گوید بهتر است بنده‌ای با نیاز و فقر به درگاه خداوند باشد تا اینکه با غرور و افتخار در طاعت او باشد. شیخ به این نکته اشاره می‌کند که اگر گناهکاران نبودند، رحمت خداوند نیز از بین می‌رفت.