شمارهٔ ۱۶۰ محمد بن منور
شیخ را پرسیدند از شریعت و طریقت و حقّیقت، شیخ ما گفت این اسامی منازلست و این و منازل بشریت را بود. شریعت همه نفی و اثبات بود بر قالب و هیکل، و طریقت همه محو کلی باشد و حقّیقت همه حیرتست. بوبکر صدیق رضی اللّه عنه از دنیا می‌رفت و می‌گفت: یا هادی الطریق حرت، از حیرت حقّیقت آواز می‌داد این گفتها نشانست و نشان از بی نشان کفرست.
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شیخ در پاسخ به پرسش درباره شریعت، طریقت و حقیقت توضیح داد که این واژه‌ها نمایانگر مراحل مختلفی از سیر و سلوک بشری هستند. شریعت مربوط به قواعد و احکام است که نفی و اثبات را شامل می‌شود و به شکل ظاهری و کلی مربوط است. طریقت به معنای رهایی از دنیا و محو در کلیات است و حقیقت به حالت حیرت و شگفتی اشاره دارد. بوبکر صدیق نیز در لحظات آخر عمرش دچار حیرت از حقیقت شد و به دنبال هدایت بود. این تعابیر نمادهایی هستند که از عالم غیب و بی‌نشان خبر می‌دهند.