شمارهٔ ۴ محمد بن منور
فَمَنْ یَکْفُر بِالطّاغُوتِ طاغُوتُ کُلِّ اَحَدٍ نَفْسُهُ تا بنفس خویش کافر نگردی بخدای مؤمن نشوی. طاغوت هر کسی نفس اوست آن نفس که ترا از خدای تعالی دور می‌دارد و می‌گوید کی فلان با تو زشتی کرد و بهمان باتونیکی همه سوی خلق راه نماید و این همه شرکست. هیچ چیز بخلق نیست، همه بدوست، این چنین بباید دانست استقامت باید کرد و استقامت آن باشد کی چون یکی گفتی دیگردو نگویی و خلق و خدای دو باشد.
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن بیان می‌کند که برای ایمان به خداوند، ابتدا باید از طاغوت (همان نفس و هواهای نفسانی که انسان را از خدا دور می‌سازد) کفر ورزید. طاغوت در واقع خود انسان است که او را به زشتی‌ها و وابستگی به دیگران ترغیب می‌کند. برای رسیدن به استقامت در ایمان، باید بر عقیده خود پایبند بود و از گفتن و عمل کردن بر اساس نظر دیگران دوری کرد. در حقیقت، این متن نوعی دعوت به خودشناسی و عدم وابستگی به غیر خدا دارد.